آیا بخش های مختلف الیاف در خوراک جمع پذیرند؟ جیره نویسی به منظور رفتار بهینه خوراک خوردن

آیا بخش های مختلف الیاف در خوراک جمع پذیرند؟ جیره نویسی به منظور رفتار بهینه خوراک خوردن

12 دی1397

آیا بخش های مختلف الیاف در خوراک جمع پذیرند؟ جیره نویسی به منظور رفتار بهینه خوراک خوردن گاوها نشخوار کننده هستند، و به منظور مورد استفاده قرار دادن الیاف جهت تولید شیر و گوشت خلق شده اند. الیاف، کل دیواره سلولی است که به وسیله معیار الیاف حاصل از شوینده خنثی ( NDF ) تعیین می گردد و با فعالیت نشخوار و خوراک مصرفی مرتبط است. بخش غیر قابل هضم الیاف، الیاف هضم نشده ( uNDF240 ) نامیده می شود و به روش تخمیر in vitro به مدت 240 ساعت تعیین می گردد. uNDF240 با کارایی فیزیکی و پرشدگی دستگاه گوارش ارتباط دارد. NDF بالقوه قابل هضم ( pdNDF ) بخشی از الیاف است که پتانسیل و فرصت هضم شدن را دارد و با کسر uNDF240 از NDF بدست می آید. این آیتم ها رفتار خوراک خوردن و وعده های خوراکی را تحت تاثیر قرار می دهند؛ بنابراین داشتن درکی از آنها این امکان را فراهم می سازد تا جیره هایی برای تامین نیازهای تغذیه ای فرموله کنیم، و در عین حال با روش های مدیریتی انطباق دهیم. برای درک بهتر روابط بین این معیارهای الیافی ( NDF ، uNDF240 ، و pdNDF )، خوراک مصرفی و رفتارهای مرتبط با وعده های خوراکی (طول هر وعده و تعداد دفعات خوراک خوردن)، 3 مطالعه در انستیتو ماینر انجام شد. جیره های متفاوت با تمرکز بر اندازه ذرات و قابلیت هضم (جدول زیر) مورد ارزیابی قرار گرفت. همبستگی پیرسون بین خوراک مصرفی، رفتار وعده های خوراکی، و بخش های الیاف در گاوهای شیری هلشتاین آیتم خوراک مصرفی، کیلوگرم/روز طول وعده غذایی، دقیقه/روز تعداد وعده های غذایی، وعده/روز NDF ، % از ماده خشک 0.57- 0.23 0.66 pdNDF ، % از ماده خشک 0.09- 0.25- 0.86 uNDF240 ، % از ماده خشک 0.84- 0.66 0.13 خوراک مصرفی بیشترین ارتباط را با uNDF240 داشت که به صورت منفی به هم مرتبط بودند به این معنی که هرچه uNDF240 افزایش یابد مصرف کمتر می شود و بالعکس. اینکه این رابطه قویتر از رابطه NDF و خوراک مصرفی باشد تعجب برانگیز نیست چرا که uNDF240 نمی تواند در شکمبه هضم شود، و فقط می تواند از شکمبه عبور کند. هرچه uNDF240 بیشتری در جیره باشد، بخش بیشتری از شکمبه با الیاف غیرقابل هضم پر می شود که زمان طولانی تری را صرف ترن آور می کند و لذا خوراک مصرفی را محدود می کند. طول وعده غذایی نیز با uNDF240 مرتبط است، بدین معنی که هرچه uNDF240 بیشتر شود طول وعده های غذایی هم طولانی تر می شود. این امر اهمیت زیادی دارد چرا که گاوهایی که محدودیت زمانی دارند (نظیر آنهایی که در سالن های پر تراکم هستند یا مدت زمان زیادی معمولا از آخور دور مانده اند) باید جیره هایی دریافت کنند که uNDF240 کمتری داشته باشد تا امکان وعده های غذایی کوتاه تر را برای آنها میسر سازد. تعداد وعده های غذایی نیز به طور مثبت و محکمی با pdNDF ارتباط دارند، به این مفهوم که با افزایش pdNDF در جیره تعداد وعده های غذایی افزایش می یابد. بنابراین، وقتی گاو به منظور خوردن اولین وعده غذایی سر آخور می آید، شکمش پر خواهد شد، خواهد خوابید و نشخوار خواهد کرد. همین گاو وقتی که بخشی از شکمبه خود را تخلیه کرد مجددا برای وعده بعدی سر آخور می آید. مهمترین آیتمی که این رفتار تحت تاثیر قرار می دهد، pdNDF است که می تواند هضم شود و عبور کند در صورتی که uNDF240 فقط می تواند عبور کند . تنها با فرموله کردن جیره هایی با uNDF240 کمتر و pdNDF بیشتر است که می توانیم طول وعده های غذایی را کاهش و تعداد وعده غذایی را افزایش دهیم که این امکان را برای گاو فراهم می کند تا به سطح مصرف بهینه خود جهت تولید و بازده بهتر نائل شود. همانگونه که دانش ما از چگونگی تاثیر بخش های مختلف الیاف بر خوراک مصرفی و رفتارهای خوراک خوردن بیشتر می شود، این امکان برای ما فراهم می شود که جیره هایی فرموله کنیم که با شرایط مدیریتی ما منطبق تر هستند. به نظر می رسد که uNDF240 شاخص خوبی از سطح مصرف باشد و از اینکه هر وعده غذایی چه مدت طول خواهد کشید. تعداد وعده های غذایی هم به طرز مثبتی بوسیله pdNDF تحت تاثیر قرار می گیرند. برای گاوهایی که محدودیت زمانی دارند، جیره ای با uNDF240 کمتر و pdNDF بیشتر، طول وعده های غذایی را کاهش و تعداد آن را افزایش خواهد داد. این امر می تواند با استفاده از علوفه با کیفیت و انواعی از فرآورده های فرعی محقق شود و این امکان را به ما بدهد تا جیره بهینه ای تنظیم کنیم تا گاو به سطح مصرف بهینه خود نائل شود. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات