نکاتی در مورد خورانیدن آب به گوساله در زمستان

نکاتی در مورد خورانیدن آب به گوساله در زمستان

7 آذر1397

نکاتی در مورد خورانیدن آب به گوساله در زمستان اینطور ثابت شده است که در اختیار قرار دادن آب به صورت آزاد برای گوساله ها از تولد تا از شیرگیری در مقایسه با عدم ارائه آب، میزان افزایش وزن را تا 33 درصد بهبود می دهد. یکی از متخصصان پرورش گوساله در نیویورک، Sam Leadely ، می گوید بخشی از این بهبود به خاطر افزایش مصرف استارتر بواسطه خوردن آب می باشد. این افزایش مواد مغذی مصرفی به نوبه خود، از شد و ایمنی شکمبه حمایت می کند، که این امکان را فراهم می کند گوساله ها به طور کارآمدتری رشد و با بیماری های مقابله کنند. با مزایایی که خوراندن آب دارد، تا حدی آن را به موضوعی بدیهی تبدیل کرده است. ولی همین امر، در زمستان تا حدی چالش برانگیز می شود و سطل ظرف های آبخوری به سرعت یخ می زنند و تمیز کردن آنها بس طاقت فرسا و سخت خواهد بود. Leadely می گوید در چنین شرایطی هنوز هم خورانیدن آب مهم است. او گفت: « نیاز گوساله به آب در زمستان در مقایسه با ماه های گرم کمتر نمی شود، حتی اگر مقدار کمتری آب بنوشند». به علاوه، در دماهای پایین نیازمند تصحیح درجه حرارت آب هستیم. وقتی دمای محیط کاهش می یابد، گوساله ها باید انرژی لازم برای رشد را به سمت حفظ دمای هسته مرکزی بدن منحرف کنند. در مورد گوساله های تازه متولد شده، آستانه تحمل دمایی محیط در آنها حدود 15.6 درجه سانتی گراد است؛ برای گوساله های یک ماهه حدود 4.5 درجه سانتی گراد است. شما که نمیخواهید این حد مرزی را با خورانیدن آب سرد بالاتر ببرید تا بدن مجبور باشد آن آب را هم گرم کند. پس خورانیدن آب با دمایی نزیدک به دمای بدن آنها (38.8 درجه) منطقی به نظر می رسد. Leadely دو راهکار ارائه آب به گوساله در زمستان را که در مزارع به صورت عملی در حال اجراست به اشتراک گذاشته است. به میزان پیش بینی شده مصرف آب در اختیار گوساله قرار دهید – این راهکار تضمین می کند که میزان آب باقی مانده در سطل به قدری نباشد که یخ بزند. Leadely ابراز کرد که سطح آب مصرفی رابطه بسیار مستقیمی با سطح استارتر مصرفی دارد، بنابراین گوساله های جوانتر نیازمند آب کمتری هستند. «با اندکی آزمون و خطا، می توانید با دقت بالایی بگویید هر گوساله بر اساس سن چقدر آب نیاز دارد»، Leadely بیان داشت. روش «خورانیدن و روبرداری کردن» را به صورت روزمره انجام دهید – در این روش شما آب را در بازه زمانی محدودی در اختیار گوساله ها قرار می دهید که به سرعت به آن خو میگیرند. Leadely گفت: «در برخی فارم ها، آنها آب و خوراک را با هم می دهند، و سپس بر میگردند و باقی مانده آب را جمع می کنند». «در برخی دیگر پیش از ظهر آب میدهند، مسئول مربوطه به ناهار رفته، و سپس بر می گردد و باقی مانده آب را جمع می کند.». او ابراز داشت هر روشی را که در پیش گرفتیم باید به آن متکی و پایبند بوده و سر وقت انجام دهیم. با اجرای مستمر این برنامه، گوساله یاد میگیرد به محض ارائه آب آن را بنوشد و هر مقدار که می خواهد پیش از برداشتن آب مصرف کند. به علاوه، از ریختن آب به داخل ظرفی بزگتر و دور از گوساله اطمینان حاصل کنید تا از ایجاد یخ های خطرناک در نزدیک گوساله اجتناب شود.» مزیت جنبی هر کدام از روش ها این است که آب تازه به صورت روزانه در دسترس است.

جزئیات
سیستم امتیازدهی بیماری های تنفسی گاوی برای گوساله های پیش از شیرگیری

سیستم امتیازدهی بیماری های تنفسی گاوی برای گوساله های پیش از شیرگیری

30 مهر1397

سیستم امتیازدهی بیماری های تنفسی گاوی برای گوساله های پیش از شیرگیری زمستان در راه است و بیماری های تنفسی هم یکی از دلایل ضعف و بیماری گوساله ها در این فصل می باشد. بیماری تنفسی عامل مرگ و میر بیش از 22.5% تلیسه ها پیش از شیرگیری و نیز 46.5% پس از شیرگیری است. بیماری های تنفسی ممکن است موجب آسیب جبران ناپذیر ریه ها شده و اثرات بلند مدتی داشته باشند به نحوی که سلامت و سودآوری دام را تحت تاثیر قرار دهند. بنابراین تشخیص اولیه و زودهنگام این بیماری که علت های مختلفی از جمله بیماری های ویروسی و باکتریایی و شرایطی محیط و مدیریتی را در بـرمی­گـیرد، می تواند به افت خسارت ناشی از این بیماری کمک کند. به همین خاطر محققین دانشگاه کالیفرنیا درصدد برآمدند سیستم امتیازدهی ساده ای را ابداع کنند (در مقایسه با سیستم 5 امتیازی دانشگاه ویسکانسین که در بسیاری از مقالات وجود دارد) که بتواند به دامداران در تشخیص اولیه بیماری کمک کند. این سیستم 6 علامت بالینی را درنظر می گیرد. یک امتیاز خاص برای هر علامت در نظر گرفته می شود. مجموع امتیاز 5 یا بیشتر، یک گوساله را به عنوان گوساله دارای BRD تـلقی می کند. سرفه = 2 امتیاز ترشحات چشمی = 2 امتیاز تب (بالای 39.2 درجه سانتی گراد) = 2 امتیاز تنفس غیرعادی = 2 امتیاز ترشحات مربوط به بینی = 4 امتیاز گوش افتاده یا گردن کج = 5 امتیاز یکی از مزایای این روش این است که نیاز به اندازه گیری دمای بدن ندارد. تنها وقتی باید دمای بدن را اندازه گرفت که مجموع امتیازهای ظاهری 4 باشد. علامت بالینی امتیاز طبیعی گروه علمی-تحقیقاتی آتی گاش (آتی گاش برای آتیه دام) Ati Gash for the Future of Livestock تلفن:                                                                 09123304208 - 09125526370  -  66914598  021 لینک تلگرام: https://telegram.me/joinchat/B1IMpEAkZCEWnOF8kQnhbw www.atigashgroup.com امتیاز غیر طبیعی (با هر شدتی) ترشحات چشمی ترشحات مربوط به بینی گوش افتاده یا گردن کج سرفه صفر       بدون سرفه 2                                                     سرفه های بی اختیار نحوه تنفس صفر           طبیعی 2                                                     تنفس سریع یا تنفس با سختی دما صفر        کمتر از C ° 39.2 2                                                    دمای بیش C ° 39.2 تهیه و تنظیم: دکتر احسان محجوبی، دکتر مهدی حسین یزدی مجموع امتیازات علائم بالینی را محاسبه کنید، اگر مجموع امتیازات بزرگتر یا مساوی 5 بود، احتمالاً گوساله درگیر بیماری تنفسی گاوی است

جزئیات
4 تصور غلط د رمورد تلیسه های انتظار زایش

4 تصور غلط د رمورد تلیسه های انتظار زایش

18 مهر1397

4 تصور غلط د رمورد تلیسه های انتظار زایش از قدیم 4 نکته در مورد تلیسه های انتظار زایش به ما گفته شده است که به اعتقاد دکتر Hoffman که در زمینه پرورش تلیسه صاحب نظر هستند اخیرا مورد چالش قرار گرفته است و آن موارد عبارتند از: دوره انتظار زایش ایده آل 21 روز است، ذرت سیلویی زیاد موجب چاق شدن تلیسه می شود، نمک زیادی در جیره موجب ادم پستان می گردد، و هرچه سن اولین زایش کمتر باشد بهتر است. 1- دوره انتظار زایمان 21 روز ایده آل است طبق عقیده دکتر هافمن این زمان برای تلیسه ممکن است کافی نباشد. به عقیده او، عوامل زیادی در امر زایمان نقش دارند که می توانند طول آبستنی را در تلیسه ها کوتاهتر کنند؛ بنابراین، اغلب تلیسه ها زایمانی زودتر از مورد انتظار دارند. ژنتیک، جنس گوساله و فصلی بودن از عوامل موثرند. از لحاظ ژنتیکی، نشان داده شده است که طول آبستنی در مورد بسیاری از اسپرم های امروزی که به گوساله های ماده منجر می شوند به اندازه 3 روز کوتاهتر هستند. گاوهایی که اسپرم سکس دریافت می کنند، حدود 1.7 روز آبستنی کوتاهتری دارند و تنش حرارتی می تواند 3.5 روز زایمان را جلوتر بیندازد. وقتی تلیسه ها زودتر از موعد زایمان می کنند، به معنی این است که به اندازه کافی برای زایمان آماده نشده است. به عبارت دیگر، به جای 21 روز حدود 11 روز در بهاربند انتظار می ماند، به ویژه وقتی اسپرم سکس دریافت کرده باشد. وقتی جابجایی در یک گله زیاد است، تصحیحات زمانی برای تلیسه ها ضروری است. هافمن اذعان داشت، وقتی تلیسه ها را جابجا می کنید، 3 تا 5 روز طول میکشد تا تلیسه بفهمد کجا باید خوراک و آب بخورد، کجا استراحت کند، و حدود یک هفته طول می کشد تا رتبه خود در بهاربند را پیدا کند. این تغییرات موجب ایجاد تنش در سطح سلولی می شود که از آن به تنش اکسیداتیو یاد می شود. به عقیده هافمن « اگر 21 روز به معنی 21 روز نباشد، شاید تلیسه ها به 28 روز نیاز داشته باشند ». 2- ادم پستان به وسیله نمک جیره ایجاد می شود اغلب اینطور بیان می شود که ادم پستان در تلیسه های انتظار زایمان به دلیل نمک است. به عقیده هافمن و با بررسی منابع منتشر شده در مورد این موضوع، این امر صحت ندارد. آزمایشات در این مورد محدود و با تعداد ناکافی دام انجام شده است. خب اگر نمک اضافی در جیره دلیل ادم پستانی نیست پس دلیل آن چیست؟ هافمن: «واقعیت این است که ما حقیقتاً مکانیسم پشت آن را نمی دانیم!». به عقیده هافمن، تنش اکسیداتیو می تواند یکی از مقصران این پدیده باشد و نتایج دانشگاه Tennessee هم آن را تایید کرده است. هافمن گفت: «وقتی سطوح آنتی اکسیدانت های پلاسما بالا باشد، وقوع ادم پستانی تا 5 برابر کمتر می شود». پاسخ التهابی ایجاد شده به وسیله تنش زاهایی نظیر حمله بیماری، واکسیناسیون، ازدحام و تراکم، آبستنی و جیره می تواند منجر به تجمع مایعات شود. 3- ذرت سیلو شده زیادی می تواند منجر به چاق شدن تلیسه شود هافمن عقیده دارد خوراندن ذرت سیلویی زیادی نمی تواند تنها دلیل داشتن تلیسه های چاق باشد. او اعتقاد دارد، مشکل ممکن است بخاطر NDF مصرفی ناکافی باشد که مصرف را تنظیم می کند. «نبود علوفه ای با NDF بالا در مزرعه برای کاهش مصرف خوراک یکی از دلایل اصلی چاق شدن تلیسه هاست». تلیسه ها نوعا 1 درصد وزن بدن NFD میخورند. مطابق با نظر هافمن، تلیسه های پای کل و تلقیح شده نیازمند جیره هایی با 45 درصد NDF هستند. «بیش از هر چیزی دیگری، NDF موجب تنظیم خوراک مصرفی و کاهش هزینه های خوراک می شود». وقتی در مورد پرورش تلیسه های جایگزین حرف می زنیم، NDF ماهیتی بسیار ارزشمند است. 4- زایمان در سنین پایین تر سودآوری را افزایش می دهد زایمان زودتر در تلیسه ها تضمین کننده بازگشت شیر بیشتر نیست. به عقیده هافمن، تلیسه هایی که زودتر وارد گله می شوند لزوما زمان بیشتری در گله سپری نمی کنند. «اگر تلیسه های شما 4 ماه زودتر زایمان کنند، آنها 4 ماه زودتر گله را ترک می کنند». «زایمان زودهنگام ضرورتی ندارد». او معتقد است «کنترل سن در اولین زایمان ضروری است. این نکته ای است که برنامه های تلیسه انتظار زایش را سخت می کند.» او به کاهش هر چه بیشتر تنوع در سنی که در آن تلیسه های یک گله زایمان می کنند تاکید دارد. او تاکید کرد که در 12 ماهگی با غربالگری دام های با توان ژنتیکی پایین، وزن بدن های کم و پیشینه ای از مشکلات سلامتی شروع کنیم و آنها را حذف کنیم.

جزئیات
گاهی اوقات تلیسه ها را باید حذف کرد

گاهی اوقات تلیسه ها را باید حذف کرد

10 مرداد1397

گاهی اوقات تلیسه ها را باید حذف کرد چه 5 راس تلیسه داشته باشید و چه 5000 هزار راس، یک برنامه مدون در حذف تلیسه ها اغلب می تواند نادیده گرفته شود، و آن گوساله های مریضی که تا زمان تلقیح در گله باقی ماندند و سپس وارد گله شیری شدند، آن قدر که باید و شاید پول شما را بر نمی گردانند. معمولا دامداری ها دستورالعمل هایی برای حذف گاوها دارند، ولی چند تن از شما قوانین مبثوتی در این مورد دارید یا حداقل می گردید و گوساله ها و تلیسه ها را بر یک مبنای مدون حذف می کنید؟ گوساله ها – گوساله های با آلودگی مداوم ( PI ) را حذف کنید. پنومونی مشکلی بسیار بزرگ است. در فارم نویسنده این مقاله، گوساله ها سه نوبت درمان می شوند؛ پس از آن، اگر نشانه های نامحسوس یا اندکی در افزایش وزن دیده شود، آن گوساله حذف می شود. بهترین روش یافت شده در بهبود سلامت گوساله از طریق تشخیص زودهنگام بیماری های تنفسی است. ما به دنبال گوساله هایی باید بگردیم که کم خوراک می خورند و شیر خود را تمام نمی کنند. پروتوکل نویسنده مقاله، شناسایی و درمان گوساله هاست پیش از آنکه علائمی نظیر سرفه و آبریزش بینی مشاهده شود. پس از شیرگیری – واکسن ها برای این سن (در ایالات متحده) بسیار عالی هستند. چندین ماه پیش در فارم نویسنده این مقاله گروهی 10 راسی از گوساله های 130 روزه با گروهی دیگر از گوساله ها مخلوط شدند. به محض اینکه آن 10 راس گوساله مریض شدند و در نهایت چند راس هم تلف شدند، سابقه آن گوساله ها بررسی و  مشخص شد که یکی از واکسن های مهم را دریافت نکرده بودند. سن تلقیح – تنوع وزن و جثه یا صفات ژنتیکی معین از دلایل حذف هستند. در فارم نویسنده این مقاله قانونی وجود دارد که تلیسه ها باید پیش از ورود به بهاربند پای کل یا تلقیح 345 کیلوگرم وزن داشته باشند. در این فارم بررسی تلیسه ها در سن 340 روزگی شروع می شود و برای گرفتن تصمیم حذف تا سن 380 روزگی به آنها فرصت داده می شود. سایر فارم ها ممکن است صفات ژنتیکی خاصی را در زمان تلقیح برای حذف از گله در نظر بگیرند. سم و پا، ظاهر پستان، و توان شیردهی موارد معینی هستند که در نظر گرفته می شوند. در زیر فهرستی از مواردی که برای حذف در گله مورد صحبت در نظر گرفته می شود آورده می شود: به موارد پایه ­ای پایبند باشید: آب تمیز، بهاربندهای بهداشتی و پاکیزه، خوراک با کیفیت، و واکسیناسیون بدانید که نیازهای آینده شما به تلیسه چه مقدار است و پیش از تصمیم گیری در مورد حذف بدانید چه تعداد تلیسه برای جایگزینی لازم دارید. اگر تلیسه کوچکی قرار است تلقیح شود، سوابق سلامتی او را بررسی کنید تا مطمئن شوید که یک گوساله PI تلقیح نشود و وارد گله شیری شما نگردد. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
این «4 راهکار را زمان زایش» دنبال کنید

این «4 راهکار را زمان زایش» دنبال کنید

10 مرداد1397

این «4 راهکار را زمان زایش» دنبال کنید دکتر Lane Sollenberger در اولین کنفرانس بین المللی گوساله و تلیسه که در چین برگزار شد چنین بیان کرد: اگر به دنبال این هستید که بیش از 99 درصد از گوساله هایتان زنده بمانند، این «4 راهکار» را در زمان زایش دنبال کنید. او افزود: اگر می خواهید گوسله هایتان رشد کنند این اعمال باید بلافصله پس از زایش انجام شود. این 4 آیتم عبارتند از: آزمون زانو، آغوز، مراقبت از ناف، و جایگاه. آماده باشید «این کار با آزمون زانو آغاز می شود»، این متخصص گوساله و تلیسه ابراز کرد. « با زانوهای خود در بهاربند زایشگاه روی زمین به مدت 30 ثانیه زانو بزنید .» Sollenberger از حضار پرسید: «چه شرایطی در آن بهاربند حکمفرماست؟». «بهتر است زانوهای شما خشک باشند چرا که گوساله باید در محیطی تمیز و خشک متولد شود.» «آغوز نیز اهمیت بسیاری دارد»، او دومین آیتم از «4 آیتم برجسته» را بیان کرد. «آغوز در بدو تولد به معنی خوراندن 4 لیتر آغوز در 4 ساعت اول پس از تولد است. آن آغوز باید تمیز و از کیفیت بالایی برخوردار باشد.» او افزود: «من حتی دوست دارم آن مقدار آغوز را زودتر از 4 ساعت به گوساله بدهم. اگر این مرحله را از دست بدهید، دچار نقص در انتقال ایمنی غیراکتسابی خواهید شد». در مورد سومین آیتم این فهرست او افزود: «در زمان تولد به بند ناف توجه کنید». «بند ناف را به طول 10 سانتی متر تمیز کنید و مطمئن باشید که از تنتور ید 7 درصد برای این کار بهره ببرید». Sollenberger اضافه کرد «از گوساله هایی که در فارم ما می میرند، حدودا نیمی از آنها بخاطر عفونت بند ناف جان خود را از دست می دهند. ما این مسئله را به این خاطر میدانیم که همه گوساله ها را کالبدگشایی می کنیم». او ادامه داد که برخی از این تلفات به دلیل عفونت بند ناف است و برخی دیگر به دلیل نقص در انتقال ایمنی غیر اکتسابی. مرحله پایانی این فهرست 4 تایی مستلزم این است که گوساله را به محیطی تمیز و خشک منتقل کنیم. اوگفت: «بلافاصله پس از تولد گوساله را جدا کنید و آن را در جایگاهی که از بستر بسیار خوبی برخوردار است و خشک و تمیز است قرار دهید». Sollenberger سخنرانی خود را با این جمله به پایان رساند که: « در جاده موفقیت، هیچ میانبری وجود ندارد. باید برای داشتن گوساله های سالم این اقدامات را انجام دهید ». واقعا آیا همه این آیتم های تکراری و البته مهم در گله های بزرگ و کوچک ما رعایت می شود؟ همواره عرض کردم که اکثر کارشناسان زحمتکش فارم ها بیشتر این آیتم ها را در ذهن خود به خوبی ثبت کرده اند ولی همه آنها در پوشاندن جامه عمل به این دستورات موفق نیستند و در بسیاری موارد چنین کارهایی فقط روی کاغذ انجام میشود نه در زایشگاه. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
آیا گوساله ها در آب و هوای گرم به شیر بیشتری نیاز دارند؟

آیا گوساله ها در آب و هوای گرم به شیر بیشتری نیاز دارند؟

20 تیر1397

آیا گوساله ها در آب و هوای گرم به شیر بیشتری نیاز دارند؟ اثرات تنش حرارتی بر عملکرد گوساله گاهاً در صنعت دام نادیده گرفته می شود. باور بر این است که گوساله ها به دلیل مساحت سطح بیشتر در مقایسه با وزن بدن و نیز مقدار کمتر حرارت متابولیکی تولید شده، نسبت به تنش حرارتی حساسیت کمتری دارند. اما، گوساله ها بشدت نسبت به افزایش دما و رطوبت محیط حساس هستند. در شرایط آب و هوایی گرم دمای بدن گوساله ها بویژه در شب هنگام افزایش می یابد چرا که قادر به دفع تمام حرارت جمع شده در طول روز نیستند. وقتی دمای محیط به 20 درجه سانتی گراد می رسد، گوساله ها شروع به از دست دادن آب از طریق له له زدن می کنند. در دمای 24 درجه، اتلاف آب از طریق عرق کردن به شدت افزایش می یابد. برای کاهش اثرات زیانبار تنش حرارتی بر گوساله ها، تغییراتی مدیریتی باید انجام شود. فراهم کردن آب تازه و سایه بان؛ بهبود گردش هوا؛ و حفظ بستر تمیز و خشک همه و همه توصیه می شوند. به علاوه راهکارهای تغذیه ای نیز باید برای افزایش مصرف انرژی گوساله ها در شرایط تنش حرارتی اتخاذ شود. در شرایط آب و هوایی بشدت بد – یا تنش سرمایی یا گرمایی- گوساله برای حفظ دمای طبیعی بدن انرژی زیادی صرف می کند. برای مثال، در شرایط سرمای زیاد، گوساله برای جبران انرژی اضافی استفاده شده و برای حفظ رشد طبیعی خود مصرف استارتر را افزایش می دهد. اما، در تنش گرمایی، مصرف استارتر کاهش می یابد و هزینه های انرژی برای حفظ دمای طبیعی بدن افزایش پیدا می کند؛ بنابراین انرژی فراهم برای رشد و نمو کم می شود. خورانیدن شیر بیشتر می تواند راه حلی برای افزایش انرژی مصرفی در هنگام تابستان باشد، به طوری که خیلی بعید است یک گوساله سالم از خوردن شیر سر باز بزند. چنین راهکاری خیلی مورد بررسی قرار نگرفته است. مطالعه ای در این مورد در دانشگاه جورجیا انجام شد تا ببیند چه مقدار و چه فرمولاسیونی از شیر خشک عملکرد گوساله را در تنش حرارتی بهبود می دهد. جزئیات آن طرح به قرار زیر است: - گوساله ها به میزان 570 گرم/روز از یک شیر خشک مرسوم 20:20 (چربی به پروتئین) دریافت کردند، یا 680 یا 800 گرم/روز از شیرخشکی با ترکیب 16درصد چربی و 27 درصد پروتئین تغذیه شدند. - آنهایی که شیر خشک 16:27 را در هر دو سطح آن مصرف کرده بودند، وزن بدن بهتری نسبت به آنهایی که شیر خشک مرسوم را دریافت کرده بودند در زمان از شیرگیری داشتند. - خورانیدن 800 گرم ماده جامد شیر از فرمول 16:27 هیچ پیشرفتی در وزن بدن یا افزایش وزن روزانه نسبت به 680 گرم از همان فرمولاسیون ایجاد نکرد. صرف نظر از مقدار یا نوع شیر خشک، مصرف استارتر بین گروه ها مشابه بود. به شکل غیر منتظره ای، در طول دو هفته اول زندگی، بویژه در هفته دوم، گوساله های همه تیمارها شیر کمتر از انتظاری مصرف کردند. وقتی به سن سه هفتگی رسیدند مصرف افزایش یافت، ولی تا هفته چهارم هم هنوز تمام شیر ارائه شده را مصرف نمی کردند. احتمالا شیر مصرفی در واکنش به تنش حرارتی کاهش یافته بود. ذکر این نکته اهمیت دارد که حتی با وجود اینکه وزن شیرگیری در گوساله های تغذیه شده با شیر خشک بیشتر در مقایسه با شیر خشک مرسوم بالاتر بود، ولی آنها در زمان از شیرگیری به دو برابر وزن تولد نرسیده بودند. کاهش شیر خشک مصرفی در اولین هفته های زندگی ممکن است عملکرد را تا زمان شیرگیری تحت تاثیر قرار داده باشد. به علاوه، سایر عوامل نظیر انرژی بکار رفته برای حفظ دمای طبیعی بدن و سیستم ایمنی فعال نیز ممکن است در این عملکرد کم گوساله نقش داشته باشند. در نظر گرفتن این نکته نیز اهمیت زیادی دارد که در تابستان خورانیدن مقادیر زیادی شیر در دو وعده می تواند باعث بروز برخی مشکلات شود. در آغاز این آزمایش تیمار چهارمی نیز وجود داشت که 900 گرم ماده جامد شیر از فرمولاسیون 16:27 دریافت می کردند. این تیمار بسرعت با وقوع چند مورد نفخ متوقف شد. قطعا تحقیقات بیشتری در مورد تعیین برنامه بهینه در کاهش اثرات تنش حرارتی در گوساله های شیری مورد نیاز است. داده های حاصل از این مطالعه نشان می دهد که خورانیدن نزدیک به 680 گرم ماده جامد شیر خشک/روز از یک محصول با کیفیت (دو بار در روز) در مقایسه با 450 تا 570 گرم ماده جامد شیر خشک، وزن از شیرگیری و افزایش وزن روزانه را بهبود می دهد. اما، خورانیدن 800 گرم ماده جامد شیر هیچ بهبود اضافه ای در پی نداشت و خورانیدن مقادیر بیشتر از آن نیز موجب به مخاطره افتادن سلامت گوساله گردید. دانشمندان این دانشگاه هم اکنون مشغول بررسی دلایل عدم پاسخ به مقادیر بیشتر مصرف شیر خشک هستند. نویسنده: دکتراحسان محجوبی

جزئیات
آیا باید هر تلیسه ای را در گله نگه داشت؟

آیا باید هر تلیسه ای را در گله نگه داشت؟

24 خرداد1397

آیا باید هر تلیسه ای را در گله نگه داشت؟ اکثر فارم­ها هر تلیسه­ای که بدنیا می آید را بزرگ می­کنند. این عمل در گذشته خیلی خوب کارا بود. تلیسه­های زیادی موجب تقویت بسط و گسترش گله و جایگزین شدن گاوهای مسن تر می شدند یا به منظور ایجاد درآمد به فروش می رفتند. امروزه، این سوال زیاد پرسیده می شود که آیا پرورش تلیسه بیشتر از حد نیاز، بهترین روش استفاده از منابع کمیاب است یا خیر؟ اگر مایل به حفظ اندازه فعلی گله خود هستید، ایده هایی در ادامه ارائه خواهد شد که در حفظ اندازه درست گله شما کمک خواهد کرد. چند راس تلیسه؟ دو مقوله ضروری در مورد اطلاعات لازم برای گرفتن تصمیم درست در این حوزه عبارتند از: تعداد تلیسه های جایگزینی که هر سال به آن نیاز دارید و هزینه های لازم برای پرورش آن تلیسه تا زمان اولین زایش. تعداد تلیسه مورد نیاز را مطابق با فرمول زیر مجاسبه نمایید: (اندازه گله، گاوهای شیری به اضافه گاوهای خشک) × (میزان حذف) × (سن در اولین زایش تقسیم بر 24) × (1 + نرخ ناتمامی برای تلیسه ها) «نرخ ناتمامی برای تلیسه ها» نمایانگر تلیسه هایی است که زنده به دنیا می آیند ولی یا فروخته می شوند یا پیش از اینکه زایش داشته باشند می میرند. محاسبه هزینه ها هزینه های پرورش تلیسه اغلب دومین یا سومین هزینه بزرگ تولید شیر در گله است، ولی تنوع قابل توجهی از یک گله به گله دیگری وجود دارد. تنها روش دانستن اینکه آیا قیمت های بازاری در مورد تلیسه در کسب و کار شما سودآور است یا خیر، این است که بدانید پرورش یک تلیسه دقیقا چقدر برای شما هزینه دارد. برخی برنامه های تحت اکسل توسعه یافته در دانشگاه پنسیلوانیا می توانند در این مورد به شما کمک کنند. رسیدن به هدف به محض دانستن اینکه چند راس تلیسه نیاز دارید، برنامه خود برای رسیدن به آن هدف را آماده کنید. به وسیله فرمول زیر می توانید محاسبه کنید که چند راس تلیسه در یک سال تولید خواهد شد : (12 تقسیم بر فاصله گوساله زایی) × (اندازه گله) (24 تقسیم بر سن در اولین زایش) × (1 منهای نرخ مرگ میر گوساله) × (درصد گوساله های ماده) × مرگ و میر گوساله شامل مرگ و میر رخ داده ظرف 48 اول پس از تولد است. بسته به انتخاب های وابسته به بازار که در اختیار دارید، می توانید گاوهای مسن تر را بفروشید تا فضا برای تلیسه ها در گله باز شود. اما، انجام مکرر این کار به احتمال زیاد موجب کاهش سن گله و کاهش شیر خروجی از دامداری می شود. فروختن تلیسه های اضافی اغلب بهتر است. به جای اینکه تلیسه ها را به طور تصادفی حذف کنیم، این امر می تواند فرصتی برای بهبود کیفیت گله شما باشد. از عملکرد سلامت یا رشد، شجره، داده های ژنومیک یا ترکیبی از این عوامل برای انتخاب تلیسه هایی که باید در گله بمانند یا گله را ترک کنند، استفاده نمایید. انتخاب ژنومیک می تواند راهی مطمئن تر برای غربالگری تلیسه های شما در سنین پایین فراهم کند. وقتی قیمت تلیسه خیلی پایین باشد، حذف تلیسه ها در سنین بسیار پایین و پیش از اینکه سرمایه گذاری زیادی روی آنها انجام دهیم کاری معقول و منطقی خواهد بود. راهکار دیگر راهبرد دیگر حفظ اندازه گله همگام با نیازهای شما می تواند این باشد: تلقیح تلیسه های انتخابی یا گاوها با اسپرهای گاوهای گوشتی برای افزایش ارزش دام های حذفی. بسته به تاسیسات و خوراکی که در اختیار دارید، می توانید این گوساله ها را جای دیگری پرورش دهید یا بلافاصله بفروش برسانید. اسپرم های تعیین جنسیت شده نیز می تواند ابزار اضافی دیگری برای تولید تلیسه از گاوهای بسیار پرتولید گله باشد، که ممکن است این امکان را برای شما فراهم کند که درصد بیشتری از گله را با اسپرم گاوهای گوشتی بارور کنید.

جزئیات
شیر دادن نزولی، نه عقب گرد، در زمان از شیرگیری

شیر دادن نزولی، نه عقب گرد، در زمان از شیرگیری

6 خرداد1397

شیر دادن نزولی، نه عقب گرد، در زمان از شیرگیری یک گوساله ممکن است با چالش های بیشماری در زمان از شیرگیری مواجه شود، از جمله انتقال به خوراک جامد و اغلب آمیخته شدن با سایر گوساله ها. در رأس همه این حوادث، هنوز سیستم ایمنی گوساله در حال توسعه است، که اغلب تا سن 5 تا 8 ماهگی هنوز به بطور کامل فعال نیست. دکتر Whitney Knauer ، برخی از راهکارهای انتقالی آرامتر در دوره شیرخوارگی به خوراک جامد را در سخنرانی اخیر خود به اشتراک گذاشته است. او بیان کرد: هدف این است که گوساله با سلامت کامل از مرحله از شیرگیری عبور کند و افزایش وزن هایی داشته باشد که در هنگام از شیرگیری به دو برابر وزن تولد رسیده باشد. همچنین، خواهان این هستیم که شکمبه ای آماده و فعال برای غلات و در نهایت مصرف علوفه داشته باشیم. از شیرگیری وقتی رخ می دهد که شیر از کل جیره ارائه شده حذف می شود. مطابق با داده های سیستم ملی پایش سلامت دام ( NAHMS )، میانگین سن از شیرگیری تغییر زیادی نداشته است، ولی تمایلی به افزایش سن از شیرگیری وجود دارد. در سال 1991، میانگین سن از شیرگیری 7.9 هفته بود؛ در سال 2014، این سن حدودا نزدیک به 9 هفته بود. او ابراز داشت: «دامداران مزایای نگهداری اندکی بلندمدت تر گوساله ها در جیره های حاوی شیر را رویت می کنند و برای سازگار شدن به خوراک جامد زمان بیشتری را به آنها می دهند». حذف شیر از جیره می تواند تدریجی یا ناگهانی صورت پذیرد. با ظهور سیستم های خودکار شیردادن گوساله، از شیرگیری تدریجی یا «نزولی» رایج تر شد، ولی این روش را می توان با سیستم های شیر دادن مرسوم نیز انجام داد. تحقیقات نشان داده اند که در کاهش تدریجی تر مقدار شیر خورانده شده مزایای زیادی وجود دارد. دکتر Knauer در مورد مطالعه ای با 4 تیمار از شیرگیری که همه آنها در 42 روزگی رخ داده بود صحبت کرد. گروه های تیماری عبارت بودند از شیرگیری ناگهانی، یا شیرگیری با پروتوکل نزولی 4-روزه، 10 روزه، یا 22-روزه. نتایج نشان داد که گوساله های از شیرگرفته شده در دوره های بیش از 10 روز بهترین عملکرد را بر حسب افزایش وزن روزانه در خلال شیرگیری و بلافاصله پس از شیرگیری داشتند. در پژوهشی دیگر، گوساله ها در 48 روزگی یا به صورت ناگهانی از شیرگرفته گرفته شدند یا پس از دریافت نیمی از شیر دریافتی به مدت 12 روز پیش از شیرگیری، به صورت تدریجی از شیر گرفته شدند. دکتر Knauer خاطر نشان کرد که گروه از شیرگیری تدریجی (12 روزه) استارتر مصرفی بیشتر و رشد بهتری بلافاصله پس از شیرگیری داشتند. با استناد به این نتایج، او دوره از شیرگیری نزولی 10 تا 14 روزه را پیشنهاد می کـند، کـه به گوسـاله اجـازه می­دهد برای سازگاری با مصرف استارتر زمان داشته باشد و افت رشد پس از شیرگیری را کاهش می دهد. بهترین نکات مدیریتی او در از شیرگیری تدریجی به شرح ذیل است: 1- شیر مصرفی را به 50% کاهش دهید. 2- یکبار در روز شیر دهید، ترجیحا در بعد از ظهر. 3- برای تشویق مصرف، استارتر و آب تازه را در ساعت خوراک دهی دیگر در اختیار گوساله قرار دهید. 4- گوساله ها را 10-14 روز بعد به طور کامل از شیر بگیرید. نویسنده : دکتر احسان محجوبی

جزئیات
آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش سوم)

آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش سوم)

13 آبان1396

آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش سوم) جایگاه و محیط جایگاه برای گوساله ها و تلیسه ها در همه سنین باید: خشک و با زهکشی مناسب در مورد شرایط محیطی نظیر دما، رطوبت و سرعت باد دارای تهویه مناسب باشد بستر مناسب به عمق 15-25 سانتی متر و خشک دارای حفاظ برای در امان ماندن از شرایط بد محیطی دارای سایه بان در بخش های بیرونی جایگاه باشد. استانداردهای مخصوص جایگاه و محیط گوساله های تازه بدنیا آمده محیط باید تمیز باشد و از گزند سایر دام ها به منظور امنیت فیزیکی و زیست-امنیتی در امان باشد فزون بر فراهم کردن بستری خشک، تلاش کنید تا پوشش گوساله خشک و نرم باشد، بویژه هنگامی که دمای حیط زیر 16 درجه سانتی گراد باشد. گوساله های پیش از شیرگیری طوری جایگاه را طراحی کنید که گوساله بتواند در آن به راحتی به عقب برگردد. در مورد جایگاه گروهی، حداقل 3/3 متر مربع فضای استراحت برای هر گوساله در نظر بگیرید. اگر گوساله ها به طور انفرادی نگهداری می شوند، طوری جایگاه ها یا هاچ ها را قرار دهید که گوساله ها همدیگر را ببینند. در فاصله وارد کردن گوساله جدید به جایگاه، به طور کامل جایگاه را تمیز و ضدعفونی کنید. در تلاش برای باقی نماندن ادرار و کاهش و تجمع آمونیاک، بستر و کف جایگاه را به نحو احسنت مدیریت کنید. در گوساله های قرار گرفته در محیط بیرون با روش های زیر تنش حرارتی را به حداقل برسانید: فراهم کردن سایه بان (80% سایبان پارچه ای در ارتفاع 2/1 متری بالای ارتفاع هاچ ها. جهت ردیف های جایگاه ها را برای حداکثر کردن سایه از سمت شرق به غرب قرار دهید. با باز کردن درب پشتی هاچ ها تهویه را حداکثر کنید. گوساله های پس از شیرگیری شرایط جایگاه سطوح عاری از سُر خوردن فضای کافی آخور برای تمام دام ها به نحوی که قادر باشند همزمان با هم سر آخور، خوراک بخورند حداقل یک فری استال به ازای هر تلیسه، در جایگاه های فری استال عرضه کافی آب تمیز در کل روز مدیریت تلیسه های آبستن 35-45 روز پس از تلقیح، وضعیت آبستنی تلیسه ها را بررسی کنید تا تلیسه های غیر آبستن شناسایی و هرچه سریعتر به چرخه تولید مثلی برگردانده شوند پیش از روز 200 آبستنی، مجددا آبستنی دام ها را بررسی و مجددا تایید کنید. همگام با دامپزشک گله در جهت ایجاد برنامه واکسیناسیون تلیسه های پیش از زایش اقدام کنید. نویسنده: دکتر احسان محجوبی .

جزئیات
آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش دوم)

آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش دوم)

10 آبان1396

آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش دوم) مراقبت از گوساله تازه متولد شده جداکردن از مادر برای پیش گیری از آسیب و انتقال بیماری هرچه سریعتر گوساله ها را از جایگاه زایش دور کنید. ضد عفونی بندناف ظرف 30 دقیقه پس از تولد، ناف را به طور کامل با تنتور ید 7% یا مخلوط 1:1 از کلرهِگزیدین/الکل 70% ضدعفونی نمایید. شاخ سوزی برای ایجاد پروتوکل های کنترل درد با استفاده از درمان های بی حسی/بیهوشی با دامپزشک گله مشورت کنید. روش ترجیحی: یک روز پس از تولد از خمیرهای شاخ سوزی برای این امر استفاده کنید. ثبت مشخصات مشخصات هر گوساله را در کمترین زمان ممکن پس از تولد با استفاده از برچسب های شناسایی فرکانس-رادیویی ( RFID ) ثبت کنید (در ایران کاربرد ندارد و از همان شماره گوش بهره ببرید). در یک ماه اول پس از تولد شماره زنی را انجام دهید. اندازه گیری قد و وزن تولد را اندازه گیری و ثبت کنید. غربالگری BVDV ظرف یک هفته از تولد، آزمایش تکه گوش یا PCR -خون را برای شناسایی حامل های با آلودگی مداوم ( PI ) با ویروس اسهال ویروسی گوساله ( BVDV ) انجام دهید. دام های با PI مثبت را هر چه سریعتر قرنطینه کنید یا از بین ببرید؛ تا زمان تایید دومین آزمون، قرنطینه را ادامه دهید. اقدامات مربوط به آغوز -دوشش آغوز برای ایجاد پروتوکول واکسیناسیون در جهت افزایش کیفیت آغوز هم در گاوهای بالغ و هم در تلیسه ها، با دامپزشک گله مشورت کنید. اولین آغوز را ظرف 4 ساعت پس از تولد بدوشید برای به حداقل رساندن آلودگی های باکتریایی آغوز، از پروتوکول های شدید بهداشتی برای آماده سازی گاو، تجهیزات شیردوشی و وسایل جمع آوری آغوز استفاده کنید. -دادن آغوز در دوساعت اول پس از تولد به میزان 10% وزن بدن آغوز بدهید. برای هر 41 کیلو وزن بدن 8/3 لیتر آغوز بخورانید. در صورت امکان، در 3-4 روز آتی نیز از شیر انتقالی دوشش دوم و سوم برای تغذیه گوساله ها استفاده کنید. -مدیریت آغوز 30 دقیقه پس از دوشش آغوز را بخورانید، یا در ظرف 30 دقیقه قبل از قرار دادن در یخچال یا فریز کردن دمای آن را به 5/15 درجه سانتی گراد برسانید. آغوز تازه نگهداری شده در یخچال را فقط در صورتی که بیش از 48 ساعت از ذخیره آن نگذشته به گوساله ها بدهید. با استفاده از آغوز-متر یا بریکس ( Brix ) کیفیت آغوز موجود در مزرعه را بررسی کنید آغوز اضافی را می توان تا یکسال در فریزر نگهداری کرد. آغوز باید عاری از خون، جسم خارجی، ورم پستان و علائم بیماری باشد. به منظور پیش گیری بهینه از بیماری ها آغوز را پاستوریزه کنید. آغوزهایی که با هم ترکیب شده اند نسبت به آغوز مربوط به تک تک گاوها، نشانگر خطر بالاتری از انتقال بیماری هستند، مگر اینکه پاستوریزه شوند. به صورت دوره ای تعداد باکتری موجود در آغوز را به همان صورت که به گوساله تغذیه می شود؛ اندازه گیری کنید. اهداف این اندازه گیری بصورت زیر است: تعداد استاندارد پلیِت : کمتر از 50 هزار CFU در هر میلی لیتر کلی فرم ها : کمتر از 5 هزار CFU در هر میلی لیتر در شرایطی که دوشیدن سر وقت آغوز پر کیفیت، و کم باکتری امکان پذیر نیست، از جایگزین آغوز استفاده کنید. از جایگزین آغوزی (نه مکمل آغوز) استفاده کنید که در وعده اول 150-200 گرم IgG به گوساله برساند. * کل پروتئین سرم خون که بوسیله رفرکتومتر بالینی اندازه گیری شده است. + برای اندازه گیری روزمره، پیش از هر گونه تفسیری حداقل از 12 راس گوساله نمونه بگیرید. تغذیه و آب طوری برنامه تغذیه را تنظیم کنید که به اهداف ذکر شده در بخش سرعت رشد برسید و به طور منظم عملکرد را بررسی کنید. به طور مرتب با متخصص تغذیه و دامپزشک گله در تماس باشید. مطابق با نیازهای انرژی و پروتئین دیکته شده به وسیله تغییرات محیطی، جیره را تغییر دهید. به یاد داشته باشید که در بیشتر روزهای سال، گوساله های پیش از شیرگیری بیش از 57/0 کیلو ماده خشک شیر (8/3 لیتر شیر یا شیر خشک) برای تامین احتیاجات نگهداری خود نیاز دارند. آب تمیز و گرم و نیز استارتر را از روز اول زندگی در اختیار گوساله قرار دهید و هر روز آنها را از نو پر کنید. آب تازه را 20 دقیقه پس از شیر دادن در اختیار گوساله قرار دهید. از سطل های جداگانه برای آب، شیر و استارتر استفاده کنید. پروتوکل های بهداشتی و تمیز کردن را در دامداری خود ایجاد کنید. از آنجایی که تجمع Biofilm (مواردی که در آن میکروب ها به هم میچسبند و تشکیل کلونی میدهند و یا به سطوح مختلف می چسبند) امری متداول است، به طور دوره ای تمیزی تجهیزات خود را از طریق کشت باکتریایی بررسی کنید. در صورت امکان، وعده های شیر دادن را در فواصل زمانی یکسان انجام دهید؛ اگر سه بار در روز شیر می دهید (ترجیحی) حداقل 6 ساعت بین وعده ها فاصله باشد، و اگر دو بار این کار را انجام می دهید حداقل 8 ساعت بین وعده ها فاصله بیندازید. هر 6 ماه یکبار آب دامداری را برای اطمینان از کیفیت و سلامت آن آزمایش کنید: سطوح هدف به شرح زیر است: کل اجسام جامد محلول ( TDS ): کمتر از 1000 ppm سطح سدیم توصیه شده برای آماده سازی شیر خشک: 100 ppm تعداد باکتری استاندارد روی پِلِیت: کمتر از 1000 CFU در میلی لیتر تعداد کلی فرم: کمتر از 5/0 CFU در میلی لیتر دامنه pH : 6 تا 5/8 مصرف استارتر در گوساله به استراتژی از شیرگیری مرتبط است. گوساله هایی که زود از شیر گرفته می شوند ( ~ 6 هفتگی) مسلما کوچکتر خواهند بود و اشتهای کمتری خواهند داشت و باید پیش از شیرگیری بین 9/0 تا 4/1 کیلوگرم استارتر در روز و به مدت 3 روز متوالی مصرف کنند. گوساله های از شیرگرفته شده در 8 هفتگی یا بیشتر، اشتهای بیشتری دارند و انتظار میرود پیش از شیرگیری روزانه حدود 8/1 تا 3/2 کیلوگرم استارتر به مدت 3 روز متوالی مصرف کنند تا به طور کامل از شیر گرفته شوند. کل پروتئین (بر اساس ماده خشک) در استارتر: حداقل 20%؛ و با درصد پروتئین موجود در بخش شیر در جیره آن را متوازن کنید. سطح انرژی جیره را برای تامین نیازهای انرژی بدون افزایش اضافی BCS متوازن کنید. افزودن علوفه کم انرژی و پر الیاف (کلش یا سایر بقایای زراعی) یا یونجه بالغ تر یا علف گراس در هنگام خورانیدن جیره های حاوی ذرت سیلو شده ممکن است برای کنترل افزایش وزن نیاز باشد. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
فولیکول های تلیسه ممکن است خبر از آینده او بدهد

فولیکول های تلیسه ممکن است خبر از آینده او بدهد

7 آبان1396

فولیکول های تلیسه ممکن است خبر از آینده او بدهد مقاله ای خواندنی برای دوستانی که در بخش تولید مثل فعالیت دارند و در گروه آتی دام حضور دارند. اگر تلیسه ها از ذخایر فولیکولی خود در مراحل اولیه زندگی استفاده و آن را تمام کنند، ممکن است نسبت به همسن و سالهای خود در گله که فولیکول کمتری در اوایل زندگی داشته اند، زندگی تولیدی کوتاهتری در گله داشته باشند. این امر فرضیه ای است که توسط تیمی تحقیقاتی به رهبری James Ireland در دانشگاه ایالتی میشیگان بررسی شده است. «به خوبی اثبات شده است که زنان دارای سندرم تخمدان پلی کیستیک تعداد فولیکول آنترال ( AFC ، یا تعداد فولیکول ریز بین 2-9 میلی متر که ما میبینیم) به نسبت بالاتری دارند، و نسبت به سایر زنان بدون این ناهنجاری از باروری کمتری برخوردارند» دکتر Ireland بیان کرد. «ما میخواستیم ببینیم که آیا تلیسه های با AFC بالا از باروری کمتری برخورداند یا نه، و بنابراین نسبت به هم گله ای های همسن خود که AFC پایینتری دارند، به میزان بیشتری از گله حذف می شوند یا خیر». نتایج این تحقیقات در شماره ژوئن مجله Dairy Science چاپ شده است. در این مطالعه تلیسه های 11 تا 15 ماهه 96 ساعت پس از دومین تزریق PGF 2 α به منظور بررسی تعداد فولیکول سونوگرافی شدند. این تلیسه ها به سه گروه طبقه بندی شدند: تعداد فولیکول بالا (بزرگتر یا مساوی 25 فولیکول)، تعداد فولیکول متوسط (16-24 فولیکول)، و تعداد فولیکول کم (کمتر یا مساوی 15 فولیکول). در مجموع 408 راس تلیسه متعاقبا به شیردهی رسیدند. عملکرد تولید مثلی و پارامترهای سلامتی این تلیسه ها به طور روزانه تا شیردهی پنجم تا ششم مورد ارزیابی قرار گرفت.  نتایج نشان داد: - تلیسه های موجود در گروه با AFC بالا 180 روز دوره زندگی تولیدی کوتاهتری در گله داشتند، میزان زنده مانی کمتری داشتد، و احتمال حذف آنها در شکم اول نسبت به تلیسه های با AFC کم در آنها بیشتر بوده است. - تلیسه های موجود در گروه AFC بالا روزهای باز بیشتر و تعداد سرویس به ازای آبستنی بالاتری نیز داشتند، و در مقایسه با هم گله ای های خود در گروه با AFC کم میزان آبستنی ( Pregnancy rate ) پایین تری در شیردهی اول، دوم و سوم داشتند. محققان نتیجه گرفتند که تلیسه های با 25 یا بیش از 25 فولیکول 3 میلی متری یا بزرگتر در مقایسه با هم گله ای های خود با تعداد فولیکول کمتر از باروری کمتری برخوردارند و عمر تولیدی کوتاهتری در گله دارند. Ireland اضافه کرد که این اطلاعات در ترکیب با این یافته که تعداد فولیکول صفتی با وراثت پذیری متوسط در گاوهای شیری است، می تواند به این معنی باشد که در آینده ارزیابی فولیکول ممکن است عاملی مهم در تصمیمات مدیریتی برای حذف تلیسه ها تلقی شود. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
آیا باید به گوساله ها علوفه بدهیم؟

آیا باید به گوساله ها علوفه بدهیم؟

7 آبان1396

آیا باید به گوساله ها علوفه بدهیم؟ ازلحاظ تاریخی برنامه های خوراک دادن گوساله های جوان بر شیر و غلات متمرکز بودند و اینکه علوفه از جیره حذف شود. اما مطالعات تحقیقاتی و درون-مزرعه ‌ ای نشان می ‌ دهد که اثر خوراندن علوفه همیشه یکسان نیست و گاهی اوقات گوساله های تغذیه شده با علوفه عملکرد بهتری از آنهایی که علوفه دریافت نکردند، دارند . گوساله ها می ‌ توانند به دلایل زیر اسیدوز را تجربه کنند: غلظت های بالای نشاسته در خوراک استارتر تمایل به خوردن وعده های بزرگتر متناسب با وزن بدن و جثه شکمبه فراهمی بیشتر نشاسته های به شدت قابل هضم به دلیل ریز کردن اندازه ذرات غلات درخوراک پلت حرارت و رطوبت به کار رفته در ایجاد پلت ها نشاسته آنها را قابل تخمیرتر می کند شکل استارتر ممکن است خطر اسیدوز را تحت تأثیر قرار دهد. گوساله هایی که از استارتر بافتی شده تغذیه کنند خطر کمتر اسیدوز را نسبت به گوساله های تغذیه شده با جیره پلت دارند. وقتی استارتر دلیل اسیدوز باشد، اضافه کردن علوفه به جیره به بافرینگ شکمبه کمک خواهد کرد. شکل فیزیکی و کیفیت تغذیه ای علوفه، هم مقدار مصرف استارتر و هم مقدار مصرف علوفه را تحت تأثیر قرار می ‌ دهد. هنگام طراحی یک برنامه خوراک دادن برای گوساله، توازنی بین خطر اسیدوز با مصرف کافی غلات در جهت تحریک توسعه شکمبه و اطمینان از یک انتقال بی دردسر در زمان از شیرگیری برقرار کنید. اگر در اوایل زندگی مقدار زیادی علوفه تغذیه ‌ شود، گوساله ها ممکن است انرژی کافی دریافت نکنند. علوفه، اغلب حجیم است و می ‌ تواند به سرعت دستگاه گوارش گوساله را پر کند که اشتهای او را در نهایت کاهش می ‌ دهد. ایجاد کراتین بر روی پاپیلای شکمبه در حال رشد مشکل دیگری است که با جیره مرتبط است. ثابت شده است که علوفه و هم استارت های بافتی با غلات کامل یا به صورت جزئی فرایند شده، می ‌ تواند سایش فیزیک مناسبی را ایجاد کنند که به جلوگیری از ایجاد کراتین کمک کنند. استفاده از استارت های بافتی به جای علوفه، برای نگهداری یک شکمبه سالم پیش از شیرگیری، می ‌ تواند مفید باشد چرا که استارتر های بافتی انرژی مصرفی را کاهش نمی ‌ دهند و توسعه شکمبه را مثل علوفه کم نمی ‌ کند. هنگام تعیین زمان ورود علوفه به کنسانتره باید اجزای تشکیل دهنده استارتر، شکل فیزیکی و سطح  مصرف را در نظر بگیرید. پیشنهاد شده است که وقتی که مصرف استارتر به 2/3 تا 2/7 کیلو در روز رسید به گوساله ها علوفه بدهیم، حدود سن ۷ تا ۸ هفته. این توصیه برای استارتر بافتی که باید غلات آن به صورت کامل یا به صورت خشن فرآوری شده باشد، مناسب بنظر می رسد. اما هنگام خورانیدن یک جیره کاملا پلت با مقادیر بالای نشاسته قابل هضم در شکمبه، علوفه باید در سن پنج تا شش هفتگی برای پیشگیری از اسیدوز خورانده شود. کاهش غلظت نشاسته در پلت نیز می تواند به پیشگیری از اسیدوز و رفع نیاز به خوراندن علوفه کمک کند، اما به هزینه ی بالای کاهش توسعه شکمبه در زمان از شیرگیری . برای حمایت از رشد، به تامین نیازمندی های تغذیه ‌ ای گوساله پس از شیرگیری ادامه دهید. هنگامی که گوساله ها از شیر گرفته میشوند، مصرف کنسانتره به شدت افزایش می یابد و باید به استارترهای با کیفیت و با نشاسته بالا علوفه اضافه کرد. مقدار علوفه ای که باید اضافه کرد بستگی به کیفیت علوفه، نشاسته مصرفی و شکل فیزیکی استارتر و علوفه دارد. یک استارتر بافتی با کیفیت خوب نیازمند افزودن حدود ۵ تا ۱۰ درصد علوفه تا سن ۱۶ هفتگی است. هنگام خوراندن استارترهای پلیتی، نیاز به افزودن علوفه به سطح نشاسته و فیبر در پلت بستگی دارد. پلت های پر الیاف نیازمند افزودن علوفه در جیره نیستند، چرا که این پلت ها به طور موثری حاوی آن علوفه می ‌ باشند. اما، پلت به تنهایی معمولا سایش کافی برای پیشگیری از تشکیل کراتین را ندارد. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
بررسی وزن بدن در تغذیه تلیسه

بررسی وزن بدن در تغذیه تلیسه

6 آبان1396

بررسی وزن بدن در تغذیه تلیسه امری حیاتی است غیر از بررسی و نظارت وزن بدن تلیسه، احتمالا هیچ ابزار مدیریتی خاصی وجود ندارد که بیشتر جنبه های پرورش تلیسه را تحت تاثیر قرار دهد. وزن کردن و نظارت مکرر تلیسه ها به طور خاصی در سیستم های تغذیه دقیق تلیسه اهمیت دارد. زمان های حساس وزن کردن تلیسه ها عبارتند از: بعد از شیرگیری، قبل از تلقیح، در زمان تلقیح، زمان تایید آبستنی، و پیش از زایش. میانگین افزایش وزن روزانه باید محاسبه شود و نیز BCS هم بایستی مورد پایش قرار بگیرد. بر اساس تحقیقات انجام شده، افزایش وزن تلیسه های هلشتاین باید بین 800 تا 900 گرم در روز باشد. وزن کردن مرتب تلیسه ها برای پایش عملکرد دام به نسبت روش ساده است و باید برای اجرای موفقیت آمیز برنامه های تغذیه دقیق گوساله به یک الزام تبدیل گردد. استفاده از ترازوهای الکترونیکی در راهروها و سایر مکان هایی که دسترسی و مدیریت آن راحت باشد امری شدنی است. اساسا هر وقت تلیسه ها را جابجا می کنید باید آنها را وزن کنید. توصیه هایی اندک برای وزن کردن موثر تلیسه: تلیسه ها را در زمان مشخصی از روز (نسبت به زمان خوراک دادن) وزن کنید. وگرنه، تغییرات در پرشدگی دستگاه گوارش می تواند بر محاسبات ADG یا افزایش وزن روزانه اثرگذار باشد. وزن کشی ماهیانه تلیسه ها بسیار عالی است اما در حالتی که سیستم مدیریت پایداری داشته باشید؛ مادامی که BCS هم کنترل می کنید وزن کشی با دفعات کمتر هم مفید خواهد بود. بهتر از همه این است که همه تلیسه ها وزن شوند. اما، در برخی فارم ها ممکن است به واقعیت نپیوندد، چرا که تعداد تلیسه ممکن است به قدری زیاد باشد که عملی نباشد. در این مورد، وزن کردن نمونه ای گویا از کل تلیسه ها در هر بهاربند در هر زمان کار موثری است. اطمینان از اینکه گروه انتخاب شده نماینده واقعی بهاربند باشد، اهمیت بسزایی دارد. عمکلرد فردی و گروهی تلیسه های انتخاب شده را در مقابل استانداردهای توصیه شده قرار داده و مقایسه کنید و بر اساس آن اقدامات مدیریتی را انجام دهید. در پرورش گروهی تلیسه ها، حداقل کردن تنوع در جثه و سن تلیسه های موجود در گروه مهم است. معمولا پس از 4 ماهگی، تلیسه ها باید با هم گروهی هایی که از لحاظ سنی شبیه همیند و نزدیک به هم نیز می باشند گروه بندی شوند. /انها همیشه باید در گروه هایی باشند که کمتر از 90 کیلو تنوع وزن بین آنها باشد. این توصیه اغلب متناظر است به داشتن گروهی از تلیسه ها که از لحاظ سنی بین 2-4 ماه اختلاف دارند. این عدد پس از تلقیح می تواند به حدود 135 کیلو تنوع در گروه برسد. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش اول)

آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش اول)

6 آبان1396

آخرین استانداردهای طلایی پرورش گوساله و تلیسه (بخش اول) وضعیت سلامت پنومونی با تعریف پنومونی به صورت موردی از بیماری تنفسی که نیازمند درمان انفرادی دام می باشد، نرخ هدف شیوع بیماری به شرح زیر است: اسهال با تعریف اسهال به صورت موردی از بیماری که نیازمند مداخله درمانی برای بیش از 24 ساعت می باشد، نرخ هدف شیوع بیماری به شرح زیر است: نرخ زنده مانی نرخ زنده مانی هدف با در نظر گرفتن اینکه برخی گوساله ها با داشتن ضربان قلب و تنفس (یعنی زنده) به دنیا می آیند، ولی طولی نمیکشد که بعد از تولد می میرند، سنِ 24 ساعتگی باید برای تمیز دادن بین «مرده زایی (مردن در زمان تولد)» و «زنده بدنیا آمدن» به کار برده شود. * شامل حذف تولید مثلی، نه حذف به دلایل ژنتیکی سرعت رشد سرعت رشد هدف 24 ساعت تا از شیرگیری (56 روزگی) حداقل دو برابر وزن تولد حداقل 10 تا 12/7 سانتی متر رشد قدی افزایش وزن هدف پس از شیرگیری به وزن بلوغ گله بستگی دارد، که بوسیله نژاد و اهداف ژنتیکی گله تحت تاثیر قرار می گیرد. وزن بلوغ هر گله ای به صورت میانگین وزن یک گاو شکم سوم در میانه شیردهی تعریف می شود. مدیریت تغذیه ای باید بر رسیدن تلیسه ها به وزن مناسب تلقیح در سن مطلوب متمرکز شود. قد و قامت بشدت متغیر است و به نژاد، ژنتیک و اهداف گله بستگی دارد. سرعت رشد قد به تغذیه و به ویژه پروتئین، بستگی دارد. ایجاد منحنی رشد ویژه هر دامداری بر اساس دام های بالغ گله به شدت توصیه میشود. 1 با فرض وزن تولد 37/3 کیلو، اولین تلقیح در 10 ماهگی (هر ماه 30/5 روز) و 10 ماه بین اولین تلقیح و زایمان. شامل وزن آبستنی نیست 2 با فرض وزن تولد 36/4 کیلو، اولین تلقیح در 12 ماهگی (هر ماه 30/5 روز) و 10 ماه بین اولین تلقیح و زایمان. شامل وزن آبستنی نیست 3 با فرض وزن تولد 41 کیلو، اولین تلقیح در 13 ماهگی (هر ماه 30/5 روز) و 10 ماه بین اولین تلقیح و زایمان. شامل وزن آبستنی نیست نرخ زنده مانی تلقیح را وقتی آغاز کنید که تلیسه ها 55% وزن بلوغ گله را داشته باشند. اهداف تقریبی در مورد سن 12-13 ماهگی در مورد تلیسه های هلشتاین اگر قبل از سن هدف تلیسه ها به این وزن برسند، پس از لحاظ فیزیولوژیک به حد کافی برای آبستن شدن بالغ شده اند. تلیسه هایی که زودتر زایمان می کنند از لحاظ تولیدی بارورتر هستند، با فرض اینکه به اهداف مد نظر در مورد وزن بدن پس از زایش برسند. سن هدف سن هدف در اولین زایش، اگر تلیسه ها به جثه بدنی ایده آل رسیده باشند، برای تلیسه های هلشتاین 21 تا 24 ماه است. ترکیب بدن اهداف مد نظر در مورد ترکیب بدن وزن بدن پس از زایش: 85% وزن بلوغ گله امتیاز وضعیت بدنی ( BCS ): 3/25-3/5 * درصدی از تلیسه های آبستن نسبت به تلیسه های که شایستگی آبستنی را در یک دوره 21-روزه معین داشته اند نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
تا 4 روز آغوز بدهید!

تا 4 روز آغوز بدهید!

29 شهریور1396

تا 4 روز آغوز بدهید! آیا به گوساله های خود تا 4 روز آغوز می دهید؟ احتمالاً خیر، ولی تحقیقات نشان می دهد که باید این نکته را در نظر بگیرید. سالهاست که محققان و مروجین این صنعت در مورد نقش آغوز در بهبود سلامت گوساله صحبت های زیادی کرده اند. اکثر دامداران می دانند که اولین آغوز باید ظرف 6-8 ساعت پس از تولد به گوساله خورانده شود تا آنها قادر به جذب همه مواد مغذی و آنتی بادی های موجود در آن باشند. ولی، تحقیقات جدید نشان می دهد که گوساله از خوردن بیش از یک روز آغوز بهره بیشتری خواهد برد. دکتر VanAmburgh از دانشگاه کرنل معتقد است که گوساله ای که به مدت 4 روز از آغوز تغذیه کرده است حیوان پر بازده تری خواهد شد، سریعتر رشد خواهد کرد و به طور بالقوه شیر بیشتری در طول زندگی خود تولید خواهد کرد. «آغوز را بخاطر اینکه از لحاظ مواد مغذی غنی است می شناسند، ولی عوامل غیر مغذی نیز دارد نظیر هورمون ها». «به نظر می رسد که مصرف کافی این مواد غیر مغذی اثر برجسته ای بر بازده پیش و پس از شیرگیری دارد.» آغوز و شیر فقط عرضه کننده مواد مغذی نیستند، بلکه به نظر می رسد پل ارتباطی باشند بین مادر و گوساله. خوراندن آغوز تا 4 روز در مقایسه با همان مقدار شیر موجب افزایش برداشت گلوکز می گردد. افزایش وزن روزانه بشدت بالاتر مطالعات انجام شده در سالهای 2004 و 2005 هر دو اهمیت تغذیه آغوز را در رابطه با خوراک مصرفی و توانایی گوساله در افزایش وزن پیش و پس از شیرگیری ثابت کرد. گروه دکتر ون آمبورگ در ادامه نشان دادند که گوساله هایی که آغوز بیشتری در مطالعات آنها خورده بودند افزایش وزن های معنی داری پیش و پس از شیرگیری داشتند. آنها همچنین خوراک مصرفی بالاتری نیز پس از شیرگیری داشتند. «به غیر از ایمنوگلوبین مواد دیگری در آغوز وجود دارند که می گویند چطور گوساله رشد بهتری داشته باشد»، ون آمبورگ بیان داشت. «مشاهدات حاصل از آزمایشات انجام شده بر این نیاز تاکید دارد که مطمئن شویم گوساله ها تا حد امکان در 24 ساعت اول و احتمالا در 4 روز اول پس از تولد آغوز مصرف کنند تا فراهمی بیشتر مواد مغذی و جذب آن برای گوساله را تضمین کند». خب حالا چگونه آن را در عمل اجرا کنیم؟ گوساله باید آغوز حاصل از اولین دوشش را در ظرف 6 ساعت پس از تولد دریافت کند و سپس از همان دوشش اول، دومین آغوز را مجددا 12 ساعت پس از تولد دریافت کند. آغوز حاصل از دومین دوشش باید در روز دوم داده شود و به همین ترتیب آغوز حاصل از دوشش سوم و چهارم در روزهای سوم و چهارم. ون آمبورگ گفت: «احتمالا برای روز سوم و چهارم آغوز کافی نخواهید داشت، ولی به احتمال زیاد به اندازه ای خواهد بود که بتوانید آن را به آن گوساله ها بدهید.» «در چهار روز اول دستگاه گوارش پذیرای آن عواملی است که موجب افزایش برداشت گلوکز و افزایش رشد می شوند». مطابق با نظر دکتر ون آمبورگ، این نوع رفتار خوراک دادن را در سایر پستانداران می بینیم، ولی گاهی اوقات روش های مدیریتی مانع از این می شود که مادر پیام های رشد به گوساله خود را از طریق ترشحات پستانی برساند. افزایش مصرف آغوز توسط گوساله می تواند به آن کمک کند. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
اهمیت آب در پرورش گوساله

اهمیت آب در پرورش گوساله

27 شهریور1396

اهمیت آب در پرورش گوساله ممکن است آب بیشترین فاکتور ندیده گرفته شده در برنامه های پرورش گوساله باشد. تحقیقات نشان می دهد که در آمریکا به طور میانگین 15 روز طول میکشد تا برای اولین بار آب در اختیار گوساله قرار بگیرد. اما، اکثر متخصصین بر این اتفاق نظر دارند که گوساله باید از روز 1 تا 2 پس از تولد آب در اختیار داشته باشد تا مصرف استارتر آغاز شود. 2 نکته کلیدی در مورد آب وجود دارد: 1- کیفیت: آب باید بسیار باکیفیت باشد و همواره به صورت تازه در اختیار گوساله قرار بگیرد. 2- کمیت: آب کافی باید برای تقویت رشد سالم و توسعه شکمبه در اختیار گوساله باشد. چرا آب مهم است؟ - توسعه شکمبه: گوساله با شکمبه غیر فعال متولد میشود، که با تخمیر غلات و آب توسعه می یابد. - بهبود تخمیر غلات: شیرجایگزین مصرف شده توسط گوساله به سمت شیردان منحرف میشود. وقتی گوساله آب به صورت آزاد در اختیار دارد، آب مصرفی به سمت شکمبه منحرف می شود و به تخمیر استارتر مصرفی کمک می کند. - استارتر مصرفی بهتر: گوساله هایی که آب به صورت آزاد در اختیار دارند استارتر بیشتری مصرف می کنند. چقدر آب و چه زمانی؟ سن 1 تا 2 روزگی: گوساله های جوان ممکن است نیم یا یک لیتر آب بخورند، اما نکته مهم این است که آب در دسترس باشد. مصرف آب به سطح شیر مصرفی بستگی دارد. هر چه شیر بیشتری داده شود مصرف آب کمتر می شود. گوساله های بزرگتر آب بیشتری نیاز دارند: گوساله های 2 ماهه باید در حدود 10 تا 12 لیتر آب در روز مصرف نمایند. گوساله ها در آب و هوای گرم آب بیشتری مصرف می کنند: در آب و هوای گرم مصرف آب می تواند تا 33 درصد در دمای 23 درجه سانتی گراد و حتی بیشتر از آن در دمای 32 درجه سانتی گراد افزایش یابد. تازه و تمیز بودن آب، همه چیز است در اختیار قرار دادن آب کافی بخش مهمی از برنامه پرورش گوساله است. اطمینان از اینکه آب تازه باشد به همان اندازه اهمیت دارد. جداکردن سطل ها: سطل های آب و استارتر را تا حدامکان از هم دوره نگه دارید. برخی تحقیقات نشان می دهد که این جدا سازی، مصرف استارتر و آب را بهبود می دهد. تمیزکردن روزانه: تحقیقی که در دانشگاه یوتا امریکا انجام شده نشان داد که شستشوی روزانه سطل های آب برای گوساله های پرورش یافته به طور نیمه گروهی، افزایش وزن روزانه را به مقدار 7 درصد در 60 روز اول پیش از شیرگیری و نیز تا 100 روز پس از آن بهبود داد. تمیز کردن سطل ها 2 بار در روز بسیار خوب است، و فاصله بین شستشو ها نباید بالغ بر 7 روز شود. کیفیت آب یک عامل حیاتی است گوساله ها به آب کم کیفیت مقاوم نیستند. اما، آب کم کیفیت می تواند حاصل عوامل مختلفی باشد از جمله سطوح بالای مواد معدنی در آب، آلودگی های محیطی و باکتریایی، و کل مواد جامد موجود در آب. آب کم کیفیت می تواند آب مصرفی گوساله، مصرف استارتر، توسعه شکمبه، کیفیت شیر جایگزین و الکترولیت ها و نیز توانایی آب شرب را در تمیز کردن و ضدعفونی کردن ظروف تغذیه گوساله تحت تاثیر قرار دهد. افزایش سطوح مواد معدنی آب را نظارت کنید افزایش سطوح مواد معدنی در آب یک نگرانی جدی در گوساله های شیرخوار است چرا که آنها به افزایش سطوح مواد معدنی در آب بسیار حساستر هستند. برای مثال، برخی نشان داده اند که 2000 ppm سدیم در آب برای دام های بالغ قابل تحمل است در حالی که گوساله ها فقط 50 ppm را می توانند تحمل کنند. گوساله ها همچنین به آهن، منگنز، منیزیم، گوگرد و آلودگی های باکتریایی آب بسیار حساس هستند. گزارشات فارمی نشان می دهد که عملکرد و خوب-بودن کلی گوساله ها به وسیله سطوح بالای مواد معدنی در آب تحت تاثیر قرار می گیرد. حداقل آب مصرفی گوساله ها باید به طور منظم مورد آزمایش قرار گیرد. تست آب چه مواردی را باید در بر بگیرد؟ وقتی نمونه آب را به آزمایشگاه میفرستید، موارد زیر را درخواست کنید: - کل نمک های محلول آب که شوری یا مقدار نمک های محلول در آب را اندازه گیری میکند شامل: کلسیم، منیزیم، سدیم، کلر و نمک های گوگرد سختی: کلسیم، منیزیم، آهن، آلومینیوم، روی، و منگنز همه و همه سختی آب را تحت تاثیر قرار می دهند - نیترات ها - آهن - آلودگی میکروبی نظیر کلی فرم و اشرشیاکلی به طور میانگین، حداقل سالی یکبار آب را برای آزمایش به آزمایشگاه بفرستید. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
افزودنیهای مجاز و مکانیسم عمل آنها در جایگزین شیر (شیر خشک) گوساله ها

افزودنیهای مجاز و مکانیسم عمل آنها در جایگزین شیر (شیر خشک) گوساله ها

27 شهریور1396

افزودنیهای مجاز و مکانیسم عمل آنها در جایگزین شیر (شیر خشک) گوساله ها افزودنی مکانیسم عمل پروتئین های فعال افزایش سلامت روده و کاهش مرگ و میر اسیدهای آمینه تقویت رشد و کنترل التهاب مواد معدنی به شکل آلی افزایش زیست فراهمی به منظور افزایش رشد و سلامتی سلنیوم آلی بهبود سیستم ایمنی مکمل چربی افزایش انرژی قابل دسترس برای رشد اسیدهای چربی فعال مولکول های پیام رسان، کاهش التهاب، و محرک رشد و نمو روده ویتامین C آنتی اکسیدانت و صرفه جویی در مصرف ویتامین E ویتامین های گروه B تحریک متابولیسم انرژی و بهبود ایمنی مانان الیگوساکاریدها باند شدن با برخی پاتوژن ها و تحریک ایمنی روده اسیدی کننده ها کاهنده pH برای جلوگیری از رشد میکروبی روغن های ضروری (اسانس ها) عصاره های گیاهی بر ضد برخی انواع باکتری ها فیبر غیرقابل هضم تعدیل کننده سرعت عبور از دستگاه گوارش پروبیوتیک ها کمک به حفظ عملکرد طبیعی روده از طریق ممانعت رقابتی، یا غیر رقابتی و کاهش pH روده نویسنده:دکتراحسان محجوبی

جزئیات
اطلاعات جدید در مورد نیازهای پروتئین و جیره­ نویسی برای گوساله ­های شیری و تلیسه­ ها از NRC 2001

اطلاعات جدید در مورد نیازهای پروتئین و جیره­ نویسی برای گوساله ­های شیری و تلیسه­ ها از NRC 2001

27 شهریور1396

اطلاعات جدید در مورد نیازهای پروتئین و جیره­ نویسی برای گوساله­ های شیری و تلیسه­ ها از NRC 2001 از زمان چاپ NRC 2001 مقالات زیادی در مورد نیازهای پروتئینی گوساله منتشر شده است. در این مقاله به مرور داده­ های چاپ شده از سال 2001 تا سال 2012 خواهیم پرداخت. ماده خشک مصرفی در تلیسه­ ها (به عنوان درصدی از وزن بدن) به طور فزاینده ای از حدود 3 در هنگام از شیرگیری به حدود 8/1 درصد وزن بدن در نزدیکی زایمان می­رسد. همگام با این تغییرات در ماده خشک مصرفی، پیشنهاداتی مبنی بر تغییر نسبت پروتئین به انرژی در جیره مطرح شده است. این نسبت ها که در سال 1998 مطرح شد شامل موارد زیر بود: سن نسبت CP:ME 6 ماه اول پس از تولد 66 6 تا 12 ماهگی 63 12 تا 16 ماهگی 60 16 تا 23 ماهگی 56 23 تا 24 ماهگی 60 این­ها توصیه­ های قدیمی در مورد نسبت پروتئین به انرژی هستند. هر چند برخی از دانشمندان (به ویژه دانشگاه کرنل) با این نسبت ها موافق نیستند ولی به نظر می­رسد که این نسبت­ها دارای اهمیت باشند. به تازگی مقاله­ ای در ژورنال "دانشمندان حرفه­ ای دام" به چاپ رسیده است که تا حدودی این نسبت­ های قدیمی را تغییر داده است. در این مقاله گروه­های مختلف گوساله­ ها و تلیسه ها به 4 طبقه مختلف تقسیم بندی و نیازهای هر کدام بیان خواهد شد. دسته اول گوساله­ های پیش از شیرگیری و تا 2 ماهگی هستند. داده­ های زیادی در حمایت از افزایش وزن در این دوره وجود دارند. این دوره شامل دوره انتقال از گوساله شیرخوار به گوساله غیر-شیرخوار نیز می­باشد و نیز نیازهای اسیدآمینه ای آنها برای اولین بار تعیین شده­ اند (جدول زیر). دسته دوم از شیرگیری تا 4 ماهگی از سن می­باشد که داده های نسبتا خوبی در مورد آن وجود دارد و حکایت از بی دقت بودن پیش بینی­ های نرم افزار NRC (به عنوان تنها نرم افزار دارای مدل گوساله) دارد. ترکیب افزایش وزن (چربی یا پروتئین) در این دوره بر نسبت بهینه CP:ME نقش دارد. دسته سوم، 4 ماهگی تا سن تلقیح را شامل می­شود که یکی از بحرانی ترین مراحل رشد به شمار می­رود و نظارت تلیسه در این دوره از اهمیت خاصی برخوردار است. 800 تا 900 گرم افزایش وزن در این دوره توصیه می­شود. به نظرمی­رسد که نسبت 61 تا 63 از CP به ME در جیره­ هایی با بیش از 60درصد RDP بهینه برای این فاز باشد. دسته چهارم، تلقیح تا زایمان: داده های کمی در مورد این دوره وجود دارد. ولی داده های موجود از نسبت 53 در این دوره حمایت می­کند. به کار بردن این نسبت­ها قطعا در رشد گوساله­ ها و تلیسه ها موثر خواهد بود. ما در اینجا 2 سری داده جدید و قدیم را در مورد این نسبت ارائه دادیم. به کاربردن هر کدام از آنها به شما و شرایط گله شما بستگی دارد. خلاصه نسبت­های بهینه پروتئین به انرژی قابل متابولیسم در دسته های متفاوت گوساله ها و تلیسه ها دسته جیره گرم پروتئین به مگاکالری انرژی قابل متابولیسم درصد پروتئین خام پیش از شیرگیری شیر یا شیر جایگزین و استارتر 51-55 اسیدهای آمینه 1 انتقال 2 (کمتر از 2 ماه) پر کنسانتره 63 5/20 انتقال (2 تا 4 ماه) پر کنسانتره 56-52 18-17 4 ماه تا تلقیح پر علوفه 65-61 16-15 تلقیح تا زایمان پر علوفه 56-53 14-13 1 تقریبا 4/2 درصد لیزین و 75/0 درصد متیونین بر حسب ماده خشک. باید توجه داشت که پروتئین توصیه شده در این دوره 21 تا 22 درصد است. 2 منظور از انتقال در اینجا یعنی انتقال از گوساله شیرخوار به غیر شیرخوار است. نویسنده: دکتر احسان محجوبی

جزئیات
آیا شیر بیشتر به معنی مصرف استارتر کمتر است؟

آیا شیر بیشتر به معنی مصرف استارتر کمتر است؟

25 شهریور1396

آیا شیر بیشتر به معنی مصرف استارتر کمتر است؟ همواره یکی از نگرانی ها درباره سطوح افزایش یافته خوراندن شیر یا جایگزین شیر به گوساله های شیری این است که آیا این عمل، مصرف استارتر را به تاخیر می اندازد و یا کاهش می دهد و از شیرگیری را برای آن گوساله چالش برانگیزتر می کند یا نه. پژوهشگران دانشگاه بریتیش کلمبیا اخیرا یک مطالعه ایی را برای ارزیابی این سوال انجام دادند که نتایجشان در مجله دیری ساینس آمریکا در سال 2017 به چاپ رسیده است. در این مطالعه 56 راس گوساله با سن یک هفته در یک جایگاه گروهی (7 گروه 8 راسی- در هر گروه 2 راس گوساله به ازای هر تیمار) با یک خوراک دهنده اتوماتیک به ترتیب با 6، 8، 10 و 12 لیتر شیر تا 42روزگی تغذیه شدند و بعد از آن به نصف کاهش یافت. از روز 50 تا 55 این مقدار بیشتر کاهش یافت (20 درصد) و سپس گوساله ها در 55 روزگی کاملا قطع شیر شدند. در ضمن همه گوساله ها دسترسی آزاد به استارتر و علوفه داشتند. پژوهشگران بررسی کردند که چطور شیر بیشتر عملکرد گوساله، مراجعه به دستگاه خوراک دهنده اتوماتیک شیر و رفتار خوردن استارتر را تحت تاثیر قرار می دهد. برخی یافته های آن ها به شرح زیر بود: گوساله هایی که برنامه 10 و 12 لیتر شیر را دنبال می کردند بیشترین میانگین افزایش وزن روزانه ( ADG ) را داشتند. گروه 10 لیتری، 810 گرم در روز افزایش وزن داشتند و گروه 12 لیتری، 900 گرم در روز افزایش وزن داشتند. در حالی که گروه 8 لیتری، 780 گرم در روز و گروه 6 لیتری 770 گرم در روز افزایش وزن داشتند. قبل از شیرگیری، مصرف استارتر برای گوساله هایی که مقدار کمتری شیر را دریافت کردند بالاتر از گروه های دیگر بود. گوساله های گروه 6 لیتری به طور میانگین 250 گرم در روز را در مقایسه با 50 گرم در روز برای گروه 12 لیتری مصرف کردند. در طول از شیرگیری، مصرف استارتر برای همه گروه ها افزایش یافت اما هنوز برای گوساله های تغذیه شده با شیر کمتر،بیشترین بود. بعد از شیر گیری، مصرف استارتر تقریبا به طور میانگین 3 کیلو در روز برای همه گروه ها بود. گوساله های تغذیه شده با 12 لیتر شیر کمترین بازدید ( 6.7 بازدید در روز) به دستگاه تغذیه شیر (یعنی شیر در دسترس بود) داشتند، احتمالا به خاطر سهمیه بزرگ هر وعده که آنها از دستگاه تغذیه شیر بازدید کردند. گوساله ها در گروه های 6 و 8 لیتری بیشترین بازدید بدون شیر در روز (شیر در دسترس نبود چون قبلا سهمشان را خورده بودند) را به ترتیب 9.7 و 7 لیتر داشتند. نسبت افزایش وزن به خوراک (کیلوگرم وزن بدن به ازای هر کیلو ماده خشک مصرفی) برای گروه 12 لیتری بیشترین بود ( 0.76 )،  و برای گروه 6 لیتری، 10 لیتری و 8 لیتری به ترتیب 0.73 ، 0.72 و 0.71 بود. نویسندگان نتیجه گرفتند که اگرچه شیر کمتر منجر به مصرف استارتر بیشتر در فاز شیر دادن شد اما افزایش وزن و بازده برای گوساله های تغذیه شده با مقدار شیر بیشتر، بهتر بود. گوساله های با بیشترین مقدار شیر سطوح مشابه استارتر را بعد از شیرگیری مصرف کردند. این امر منجر به مزیت افزایش وزن مداوم و در کل افزایش وزن و بازده خوراک بالاتر برای گوساله های تغذیه شده با شیر بیشتر شد. نویسنده: دکتر مهدی حسین یزدی

جزئیات
شکست دادن نفخ در گوساله ها

شکست دادن نفخ در گوساله ها

25 شهریور1396

شکست دادن نفخ در گوساله ها در ظرف چند ساعت، نفخ در گوساله ها می تواند منجر به مرگ شود. دکتر اسمیت در دانشگاه کارولینای شمالی می گوید که اقدامات گاوداری های مدرن ممکن است به پیش برد مشکل کمک کند- بويژه مانند آنهایی که مرتبط با تخلیه شیردان و کمک برای نفخ هستند. اما خبر خوب چیه؟ تولیدکنندگان می توانند گام هایی را برای کاهش دادن خطرات و خسارات بردارند. نفخ در گوساله ها از نفخ در گاوها متفاوت است. اسمیت می گوید: موقع بروز نفخ در گاوها، گازهای آزاد در شکمبه گیر می افتند و سمت چپ شکمبه را متورم می کنند. نفخ در گوساله های جوان با تجمع گاز اضافی در شیردان ایجاد می شود. ایشان می گویند که گوساله های مبتلا اغلب 5 تا 10 روزه و گاهی اوقات 21 روزه هستند. دکتر اسمیت می گوید که " ما تعداد زیادی نفخ شیردانی ناشی از گاز آزاد در شیردان را می بینیم و اغلب گوساله ها نفخ می کنند و در ظرف 12 تا 24 ساعت می میرند. بسیاری از دامپزشکان این را نفخ کلستریدیایی می نامند که بوسیله عفونت باکتریایی ایجاد می شود. اما در خیلی از موارد فاکتورهای دیگری همچنین درگیر هستند. اسمیت می گوید برنامه های تغذیه ایی رشد تسریع یافته ممکن است منجر به مشکلاتی در سیستم گوارشی گوساله شوند. او می گوید "صنعت پرورش گاو شیری به سمت سیستم های تغذیه آزادانه تر حرکت کرده است که به گوساله ها اجازه می دهد تا توانایی ژنتیکی شان را برای رشد اظهار کنند، سن در اولین زایمان را کاهش دهند و تولید شیر را بهبود دهند. این تمایل در تغذیه گوساله مزایای بسیاری دارد و ما قطعا نمی گوییم که برنامه تغذیه رشد تسریع یافته باید اجتاب شود. اما این برنامه می تواند ناهنجاری های شیردان شامل نفخ را افزایش دهد." اسمیت می گوید "ماندن طولانی تر شیر یا جایگزین شیر در معده فرصت بیشتری برای باکتری ها فراهم می کند تا رشد کنند و نفخ توسعه پیدا کند. بنابراین موقع خوراندن حجم های بزرگتر به گوساله ها دو فاکتور باید مورد توجه قرار گیرد: حجم خورانده شده در یک وعده، و اسمولالیته یا غلظت ذرات در یک محلول. او می گوید "ما باید هنگام مخلوط کردن جایگزین های شیر (مثل شیر خشک) دقت زیادی بکنیم تا مطمئن شویم که آن ها شامل مقادیر صحیحی آب می شوند. شیر گاو به طور طبیعی اسمولالیته بین 280 تا 290 میلی اسمول در لیتر دارد. اما پژوهش اخیر نشان داده است که گوساله های تغذیه شده با محلول الکترولیت با اسمولالیته بالا از طریق دهان سرعت تخلیه شیردانی آهسته تری در مقایسه با گوساله های تغذیه شده با یک محلول با اسمولالیته پایین تر دارند." اسمولالیته بالا می تواند تخلیه معدی را به تاخیر بیاندازد که منجر به افزایش گاز و نفخ می شود. دکتر اسمیت به تولیدکنندگان توصیه می کند که از تغذیه جایگزین های شیر یا محصولات الکترولیت دهانی با اسمولالیته بالاتر از 600 میلی اسمول در لیتر پرهیز کنند. دستگاه رفرکتومتر می تواند برای اطمینان از اسمولالیته صحیح خوراک ها به ما کمک کند. دفعات تغذیه همچنین یک فاکتور بحرانی در سلامت گوارشی گوساله است. اسمیت می گوید " موقعی که یک تولید کننده حجم های بزرگ تری را در یک وعده تغذیه می کند، حجم های بزرگ تر می توانند آهسته تر از شیردان تخلیه شوند." اسمیت می گوید" یک گوساله گوشتی اغلب 7 یا 8 بار در روز از مادرش شیر می خورد، که هر وعده معادل 1 تا 1/5 لیتر است. او می گوید " البته، این کار در سیستم صنعتی عملی نیست. بنابراین یک تولید کننده گاو شیری چطور می تواند با برنامه تغذیه رشد تسریع یافته پیش برود در حالیکه سلامت دستگاه گوارش در گوساله ها حفظ شود؟ اسمیت می گوید یک گزینه برای این کار، سه بار شیر دادن در روز به جای دو بار است. اسمیت می گوید " خوراک دهنده های اتوماتیک می توانند به تولید کننده کمک کنند تا خوراک های کم تر اما با دفعات بیشتر را بخورانند." او می گوید " بعلاوه، در طول زمان های با استرس بالا در سال، یک وعده اضافی در روز می تواند به سلامت بیشتر دستگاه گوارش گوساله ها کمک کند. ایشان می گویند" بدون توجه به سیستم تغذیه ایی استفاده شده، ثبات امری ضروری است. او می گوید "موقعی که برنامه تغذیه ثابت است گوساله ها خوب و سالم هستند. بنابراین هر روز در زمان های مشابه تغذیه کنید و شیر یا جایگزین شیر استفاده شده ثابت و یکنواخت باشند. با پیروی کردن از این راهنمایی ها و به خاطر داشتن تخلیه شیردانی، گوساله هایتان می توانند سلامت بیشتر دستگاه گوارش را تجربه کنند و خوشبختانه، موارد نفخ کردن در آن ها می تواند کمتر بشود. نویسنده: دکتر مهدی حسین یزدی

جزئیات
سلامت گوساله هایتان را با تهویه بهبود دهید

سلامت گوساله هایتان را با تهویه بهبود دهید

25 شهریور1396

سلامت گوساله هایتان را با تهویه بهبود دهید ورود خوراک دهنده های اتوماتیک گوساله منجر به انتخاب جایگاه های گروهی بیشتر برای گوساله های جوان شده است. حفظ سلامت این گوساله ها می تواند یک چالش باشد، بویژه اگر یک پرورش دهنده آن ها را از جایگاه انفرادی آورده باشد. دکتر نوردلند (دامپزشک و پروفسور بازنشسته دانشگاه ویسکانسین) می گوید: این که محیط را برای گوساله شیرخوار در بیرون از یک جایگاه انفرادی بهبود دهیم مشکل به نظر می رسد. با این حال صنعت مان طی چند سال گذشته به شدت در حال دور شدن از جایگاه انفرادی گوساله است. جایگاه گوساله نیازمند حداقل نمودن خطر بیماری و بهبود دادن تهویه است که یکی از بهترین راه ها برای انجام این امر است. چطور جریان هوا را حداکثر کنیم دکتر نوردلند می گوید: منظور از تهویه جایگاه گروهی تهویه نمودن جایگاه نیست. بلکه منظور تحویل دادن هوای تمیز و تازه به فضای پیرامون هر گوساله بدون فراهم کردن هوای سرد است. معمولا تهویه طبیعی استفاده می شود زیرا سازگار با محیط زیست است و وسایل مکانیکی برای اجرا وجود ندارند و می تواند صرفه جویی اقتصادی داشته باشد. ایشان معتقدند که یک مقدار کسری برای تهویه طبیعی وجود دارد و ما باید آن را جبران کنیم. لوله های تهویه فشار مثبت پاسخی برای کمبودهای استفاده از تهویه طبیعی هستند. دکتر نوردلند تخمین زد که بیشتر از 5000 جایگاه گوساله با لوله های تهویه فشار مثبت در شمال آمریکا مجهز شده اند. این عمل بدون کمپین تبلیغاتی انجام شده است. در واقع گاوداران بعد از استفاده این وسیله یکی پس از دیگری به همدیگر پیشنهاد داده اند. دکتر نوردلند گفت که بعد از نصب لوله تهویه فشار مثبت، مزرعه داران ذکر کرده اند که وقوع بیماری تنفسی در گوساله هایشان 50 تا 75 درصد کاهش یافته است. در آلمان، یک عزم دولتی برای کاهش مصرف آنتی بیوتیک وجود دارد، آنالیز 62 جایگاه گوساله که از لوله های تهویه فشار مثبت استفاده می کردند، نشان داد که بیماری تنفسی تا 60 درصد کاهش یافت. دکتر نوردلند می گوید" همه این ها پیشنهاد می کند که گوساله دانی مان که به طور طبیعی تهویه شده تا به حال به شکل مناسبی تهویه نمی شده است. تهویه طبیعی به جریان بادهای غالب از بین ورودی های سقف و دیوارهای جانبی باز به درون جایگاه بستگی دارد. زمانی که هیچ بادی وجود ندارد آن میتواند رانش حرارتی ایجاد کند زیرا گوساله ها  هوای پیرامون را گرم می کنند.  سپس هوا از طریق سوراخ سقف جایگاه به سمت خارج به بالا می رود. متاسفانه، در روزهای سرد معمولا گوساله ها گرمای کافی برای ایجاد جابه جایی هوا تولید نخواهند کرد که این عمل منجر به هوای کهنه و راکد در جایگاه می شود. دکتر نوردلند می گویند که تهویه طبیعی در اکثر مواقع، شاید 80 درصد مواقع، به خوبی کار می کند. این لوله های تهویه طبیعی به گونه ایی نصب شده اند که در 365 روز سال، 24 ساعت کار می کنند. این لوله ها مقدار کمی هوا به ناحیه پیرامون گوساله تحویل می دهند. من فکر می کنم که دلیل ما دیدن اثرات تنفسی است که ما موجب آن می شویم. هنگام نصب لوله تهویه دکتر نوردلند پیشنهاد کردند که فن را بیرون از جایگاه جهت به گردش درآوردن هوای تازه نصب کنید به جای اینکه هوای حاصل از درون جایگاه را که ممکن است شامل پاتوژن باشد را مجددا به جریان در بیاورد. فن ها باید تقریبا 4 بار در ساعت هوا را تعویض کنند. اندازه لوله تهویه باید ثابت باشد به طوری که به شکل مساوی هوا را در طول جایگاه توزیع کند. اندازه و  تعداد سوراخ های خروجی هوا در لوله های تهویه باید هوا را به گوساله ها بدون ایجاد یک هوای سرد تحویل دهد. رسیدن به این اهداف نیازمند دانش طراحی تهویه است. نویسنده: دکتر مهدی حسین یزدی

جزئیات
آغوز ممکن است جذب مادام العمر مواد مغذی را حمایت کند

آغوز ممکن است جذب مادام العمر مواد مغذی را حمایت کند

25 شهریور1396

آغوز ممکن است جذب مادام العمر مواد مغذی را حمایت کند طی یک پژوهش انجام شده توسط محققان چینی، بانک شواهد حمایت کننده از خواص آغوز گاوی حتی بیشتر هم رشد یافته است. براساس نظر دکتر جیم کویگلی، خاصیت آغوز به عنوان بهترین راه برای شروع زندگی گوساله تازه متولد شده و فراهم کردن ایمنوگلوبین های ضروری بوسیله پژوهش ها برای بیشتر از 100 سال حمایت شده است. هنوز پژوهشگران به فراگیری بیشتر درباره مکانیسم های آغوز، و این که چرا آغوز خیلی با ارزش است، ادامه می دهند. در اکثر ویرایش های اخیر مجله Calf Notes ، دکتر کویگلی پژوهش  انجام شده توسط دانشگاه کشاورزی چین که اخیرا در ژورنال دیری ساینس ( Yang و همکاران 2015) چاپ شده است را مرور نموده است. پژوهشگران چینی 24 راس گوساله را به یکی از سه گروه زیر اختصاص دادند: آغوز مادری اولین دوشش- میانگین IgG 70 گرم در لیتر شیر انتقالی (جمع آوری شده در روزهای 2 و 3 بعد ا زایش)-میانگین IgG 39 گرم در لیتر شیر کامل- میانگین IgG 1 گرم در لیتر همه گوساله ها بلافاصله پس از تولد با 4 لیتر و 8 ساعت بعد از تولد با 2 لیتر از تیمارشان تغذیه شدند. برای روز دوم، گوساله ها 3/5 لیتر از تیمارهایشان در ساعت 8 صبح و مجدد ساعت 4 بعد از ظهر خوردند. بعد از آن، همه گوساله ها به طور یکسان مدیریت شدند. نتایج این آزمایش به شکل زیر بود: گوساله ها در گروه آغوز و شیر انتقالی در 8 روز اول زندگی افزایش وزن پیدا کردند، اما گروه شیر کامل به طور میانگین 400 گرم از وزن بدن را به ازای هر راس طی 8 روز از دست دادند. 5 راس از گوساله های تغذیه شده با شیر کامل در هفته اول دچار اسهال شدند. سطح IgG سرم خون در 24 ساعت 24/56 ، 15/66 ، 0/09 گرم در لیتر به ترتیب برای گروه های آغوز، شیر انتقالی، و شیر کامل بود. همچنین در هر گروه 4 راس گوساله جهت بررسی توسعه بافت روده شان در روز 8 ام کشتار شدند. گوساله های تغذیه شده با آغوز بیشترین طول و عرض ویلی و عمق کریپت (حفره های ایجاد شده ناشی از چروک خوردن لایه موکوسا) را داشتند. ویلی ها طرح های انگشت مانندی در دیواره روده هستند که سطح جذب روده را افزایش می دهند و جذب مواد مغذی طی فرآیند هضم را افزایش می دهند. دکتر کویگلی گفتند: "این یافته ها نشان داد که آغوز شامل ترکیبات زیست فعال بیشتری برای افزایش دادن رشد بافت روده است. از نظر تئوری، این امر منجر به توانایی بیشتر گوساله برای جذب مواد مغذی از خوراک خورده شده خواهد شد." همچنین گوساله های تغذیه شده با شیر انتقالی توسعه بافت روده ایی را نشان دادند اما نه به اندازه گوساله های تغذیه شده با آغوز. گوساله های تغذیه شده با شیر کامل عملا تخریب بافت روده را نشان دادند. دکتر کویگلی گفتند: " این مطالعه نشان می دهد که خوراندن آغوز با کیفیت بالا جنبه های بسیار زیادی از فیزیولوژی گوساله شامل توسعه دستگاه گوارش را تحت تاثیر قرار می دهد." نویسنده: دکتر مهدی حسین یزدی

جزئیات